Met dit nieuwe album Fondo, dat 'de weg' betekent, heeft Vieux als het ware een eigen muzikale identiteit neergezet. Vieux is zijn eigen weg ingeslagen, zogezegd. En het knappe daaraan is dat hij dus vol in de wereld van vandaag staat, maar zonder de muzikale nalatenschap van zijn vader uit het oog te verliezen. Terwijl vader Ali zichzelf vooral beschouwde als een gitaar-spelende mango-boer, neemt de jonge Vieux het vak van muziek maken een stuk serieuzer en is hij in de eerste plaats muzikant.
Over zoons en dochters van overleden beroemdheden is al veel gezegd, maar Vieux blijkt toch over een zodanige hoeveelheid talent te beschikken dat – zo zal de toekomst moeten uitwijzen – dat van zijn vader best wel eens zou kunnen overtreffen. Maar ik realiseer me dat ik daarmee een gewichtige uitspraak doe.

Oude vrienden
De mannen met wie Ali al veel samenspeelde, Toumani Diabaté en Afel Bocoum, maken ook hun opwachting op Fondo, alsof Vieux daarmee nog duidelijker wil maken dat hij die belangrijke erfenis van zijn vader zeker niet vergeten is. Bocoum zingt op drie van de tracks, terwijl Diabaté samen met Vieux een kora-gitaar-duet doet. Paradise is in dat opzicht een wonderschone instrumentale track. En wat ik zelf zo opvallend vind aan het album is dat het zo helder klinkt. De gitaarblues ligt als het ware over de rest van de track heen, alsof je er zelf bovenop zit.

Stroomopwaarts
Maar op dit album kom je niet alleen blues tegen. Enorm goed klinkende roots-reggae-dub overheerst de track Diaraby Magni, en toch klinkt het als een traditioneel Malinees nummer. Het is dan ook vooral met deze track dat Vieux een opening lijkt te hebben gemaakt naar een wereld buiten de woestijnblues. Het is bekend dat de blues in zijn algemeenheid rechtstreeks is terug te voeren op de muziek die al eeuwen wordt gemaakt in het westen van Afrika. Maar het kan dus helemaal geen kwaad om invloeden en inspiratie op te doen buiten het stroomgebied van de Niger. En eigenlijk bewees Vieux al met het opmerkelijke remix-album, dat ik eerder aanhaalde, dat dat mogelijk is.
Fondo is een sterk album, dat Vieux Farka Touré heeft geplaatst in de lange lijst van bekende Malinese muzikanten en hij is er een graaggeziene ster op het podium. Daarbij heeft hij zich buiten de bekende paden van het genre dat zijn vader vertegenwoordigde gewaagd. Wie weet komt daar ooit een geheel nieuwe stijl uit voort...