Imidiwan: Companions is het vierde album van de band en bevat zo'n beetje alles waardoor het door westerse oren zo aantrekkelijk wordt gevonden. Rauwe blues, eenvoudig maar met een grote melodische schoonheid, zowel universeel als intiem en persoonlijk. Het is kortom veel toegankelijker geworden, want woestijnblues is van zichzelf vrij monotoon.
Dertig jaar
Tinariwen bestaat al dertig jaar en het is een indrukwekkend verhaal over Toeareg-muzikanten die elkaar ontmoetten in vluchtelingenkampen bij de Malinese grens met Algerije. De woestijnnomaden werden door de Malinese regering nooit als onderdeel van de republiek Mali gezien en hebben zich gedurende decennia vrijheid moeten bevechten. Daarbij komt de verandering van de tijd en het feit dat er in de loop der tijd steeds minder werk was voor de Toearegs, wier specialiteit het hoeden van dieren is. Affijn, in mijn vorige artikel over Tinariwen is de penibele situatie van deze bevolkingsgroep en de vrijheidsstrijd van de jeugd beschreven.
De boodschap begon aan het eind van de jaren negentig door te klinken naar de rest van de wereld. Ook in de betrokken staten Mali en Algerije werd hun stem gehoord en werden de rechten van de woestijnbewoners meer gerespecteerd. Nadat ze verschillende keren hadden opgetreden in Frankrijk en op het podium stonden tijdens de eerste editie van Festival in the Desert in Mali werd Tinariwen prompt een van de meest geliefde bands uit Afrika.
Tinariwen is met dit nieuwe album een meer toegankelijk pad ingeslagen en wordt bewonderd door velen. Ze hebben de afgelopen jaren ook diverse prijzen gewonnen en zijn ook opgevallen bij muzikanten als Robert Plant, Carlos Santana, Brian Eno, Thom Yorke (Radiohead) en de mannen van U2 Bono en The Edge. Als dat geen indrukwekkende metgezellen zijn...

29 september: 























Imidiwan: Companions – Tinariwen













































1 september 2010