Het bestaan van de Tamashek, de Toeareg-bevolkingsgroep waartoe de bandleden van Tinariwen behoren, is keihard. En dat komt niet alleen door het klimaat en de kaalheid van hun leefomgeving (de naam van de band betekent letterlijk ’lege plekken’). Sinds dat Afrikaanse landen zijn gevormd met behulp van een lineaal wordt de bevolking door de diverse regeringen niet de vrijheid gegeven die ze op basis van hun nomadenbestaan zouden moeten krijgen. Behoefte aan erkenning en soevereiniteit vormen de kern van de rebellie van de Toearegs.
Hassan (ook bekend als Abin Abin of Leeuw van de woestijn), Mohammed (Japonais), Abdallah (Catastrophe), Ibrahim (Abaraybone), Kheddou, Sweiloum, Diarra en Bigga maken muziek in de West-Afrikaanse traditie. Oftewel een mix van elementair gitaarspel, polyritmes en donkere, ietwat monotone zang. Tinariwen combineert deze elementen met Arabische cultuurinvloeden. En dat is niet zo raar, als je de oorsprong van het volk in ogenschouw neemt. Naast de exotisch klinkende toonzettingen en de nasale mannen- en hoge vrouwenstemmen, komt deze achtergrond ook in de teksten naar voren.
Tinariwen zingt over de problemen van hun volk. Onderdrukking, politieke onmacht met betrekking tot hun lot en een diepgewortelde behoefte aan onafhankelijkheid. Tenminste, zo luidt de vertaling. Helaas zijn de meesten van ons niet in staat om de teksten werkelijk te kunnen verstaan of begrijpen, maar de rauwe klanken van hun blues overtuigt ons.
Tinariwen speelt in de Tishoumaren-stijl, dat letterlijk ’muziek van de werklozen’ betekent. Ze zeggen zelf de eerste Touareg-band te zijn die elektrische gitaren gebruikt. De laatste achttien jaar namen ze al veel cassettes op, maar hun eerste cd verscheen pas in 2000. The Radio Tisdas Sessions was hun eerste cd die buiten Afrika verkrijgbaar was.
De westerse wereld kwam pas echt in contact met hun muziek toen ze speelden tijdens Le Festival au Désert, een festival dat in Mali werd gehouden in Tin-Essako, ver in het noorden van het land. Een tweede cd Amassakoul verscheen drie jaar later en de band speelde in Europa en Amerika.
In het voorjaar van 2007 kwam hun derde album uit, Aman Iman, dat ’water is leven’ betekent. Hun boodschap verder uitgedragen en een documentaire over de band en de strijd van hun volk draaide in verschillende bioscopen.
Toch krijgen ze niet de aandacht die ze verdienen, vinden ze zelf, ondanks verschillende interviews die ze gaven met westerse media. Dat de moeilijk te begrijpen taal daar debet aan is, zullen ze zelf misschien niet zo snel willen accepteren.