Tamikrest vroeg dezelfde producer Chris Eckman van de Amerikaanse band Dirtmusic om ook nu weer de productie voor zijn rekening te nemen. In dezelfde Studio Bogolan in Bamako werd een soortgelijk succes nagestreefd, maar is Toumastin iets meer gevarieerd en klinkt het wat meer geproduceerd. De concurrentie op het terrein van de woestijn-blues is behoorlijk groot en men zal onderscheid moeten proberen te maken.

Karakteristiek
De karakteristieke stijl van Tamikrest en eigenlijk het gehele genre blijft klagelijk. Ousmane Ag Mossa begeleid zichzelf met zijn elektrische gitaar, vergezeld van ritme-gitaar, handgeklap, percussie, drums en bas. Twee vrouwelijke vocalisten zorgen voor de harmonische vokalen op de achtergrond en bieden interactie met de zanger. De bekende onderwerpen over het harde leven in de woestijn en alle ongemakken die daarbij horen passeren de revue, maar er is ook plaats voor de mooie kant van het bestaan: de liefde. En dat de band en zijn muziek geen geroep in de woestijn zijn – om maar een toepasselijke woordgrap te gebruiken – blijkt uit de toenemende populariteit van het Festival In The Desert, dat onlangs plaatsvond en dat als één van zijn toehoorders de bekende rocker Bono van de Ierse formatie U2 mocht rekenen. De Malinezen hebben dus een belangrijke boodschap te verkondigen.

Gevarieerde inspiratie
De track Nak Amadjar Nidounia is met zijn reggae-feeling met lichte dub-effecten duidelijk door grote held Bob Marley beinvloed. Bandleider Ousmane heeft daar al vaak op gezinspeeld. Addektegh is weer uit heel ander hout gesneden. Het is een akoestische gitaar-intermezzo, terwijl op Dihad Tedoun Itran de gastmuzikant Matjaz Sekne melancholie toevoegt op altviool. Het is een beetje merkwaardig waarom er in plaats van de altviool niet naar de lokale njarka is gegrepen, maar het is waarschijnlijk dat het bedoeld is om een betere aansluiting met het grote publiek te kunnen maken.
Of ze met dit album de grote jongens van Tinariwen – nota bene hun grote voorbeelden – naar de kroon kunnen steken, blijft natuurlijk de vraag. Het grote aanbod van toeareg-bands uit Mali en Niger maakt de spoeling nogal dun.