Wie de muziek van de bekende band Tinariwen kent, zal Tamikrest zeker ook weten te waarderen. Het is een groep van jonge muzikanten uit het verre noorden van Mali, tegen de grens met Algerije. De plaatsen waar de verschillende leden van het gezelschap vandaan komen bevinden zich op grote afstanden van elkaar. En dat is precies wat de naam van de band wil uitdrukken. Het betekent 'knoooppunt' in het Tamashek, als verwijzing naar de onderlinge verbondenheid ondanks de verre afstanden en het schijnbare desolate bestaan in de Sahara. De titel van het album, Adagh, is een andere naam voor hun volk, de Toeareg.

Zonen van Tinariwen
De typische 'Ishumar-rock', waar Tinariwen het patent op leek te hebben, heeft de jonge muzikanten geïnspireerd, dat valt niet te ontkennen. Ze worden daarom wel 'de geestelijke zonen van Tinariwen' genoemd, de erfgenamen van de Toeareg-rebel muziek. Maar Tamikrest heeft misschien wel meer in zijn mars en proberen ze een modernere draai aan de woestijnmuziek te geven. Zo is er mijns inziens op hun album veel meer kleur te ontdekken en lijkt het rijper voor een groot wereldmuziek-minnend publiek dan dde ietwat treurige blues van Tinariwen. Dat de Amerikaanse band Dirtmusic een stevige bijdrage heeft geleverd aan dit resultaat doet daar niet aan af.

Strijd om zelfbeschikking
Tamikrest's gezicht is Ousmane Ag Mossa, de leider en songwriter van de band. Net als bij hun grote voorbeelden is het grootste thema van de tracks op het album de strijd om zelfbeschikking als een onderdrukte groep in de hedendaagse Malinese samenleving. Maar het verheerlijkt ook het leven in de woestijn. Het leven waar de strijd allemaal om begonnen was.
Hij schreef alle muziek en teksten in zijn eentje en onderscheidt zich daarmee van zijn voorbeelden, die gezamenlijk schrijven. De muziek lijkt eenvoudig, een gitaar die ondersteund wordt door twee andere gitaren, voorzien van een spannende galm en dito bas. Maar zonder Tamashek te verstaan, dringt daarmee de boodschap van de muziek wel goed tot ons door.