Muziek met rumba-wortels, een apart viool-achtig geluid en een levendige zang, doet denken aan tijden van Cubaanse nonchalance en op andere momenten aan onvervalste soul. Maar ook flarden van rhythm and blues, reggae en funk.

De gehandicapte inwoners van Kinshasa
Vier zangers/muzikanten zitten in driewielers en dansen er op hun manier ook nog bij. Zij vormen de kern van de band, het gezicht, ondersteund door een jonge ritmesectie. Een 17-jarig wonderkind speelt op een eensnarige viool, die hij zelf heeft gebouwd uit een oud blik.
Ziehier de setting van de vertegenwoordigers van een groep van meer dan 40.000 verlaten straatkinderen, of sheges, zoals ze ook worden genoemd. Die benaming schijnt te verwijzen naar de Che-Guevaresque kindsoldaten, die de stad overspoelden in 1997, maar dat verhaal zou ook verzonnen kunnen zijn als glorieuze herinnering aan Laurent Desire Kabila en diens relatie met Che Guevara in de jaren zestig. Gevlucht voor de armoede in de buitenwijken en familiegeweld, kunnen sheges overal in het centrum van de stad worden waargenomen. Als schoenpoetsers, als bewaking van geparkeerde voertuigen, als verkopers van medicijnen, colanoten en geroosterde krekels.
In de jaren zeventig werden gehandicapten vrijgesteld van douane-belasting. Ze vonden daarvoor vooral werk in het vervoeren van goederen over de rivier tussen Kinshasa en haar zusterhoofdstad Brazzaville. Sinds de koloniale tijd zijn ze gegroepeerd rond een hostel in de buurt van het algemene ziekenhuis en hebben vooral een reputatie luidruchtig te zijn. Veel sheges profiteren van hun bescherming door de wet. De gehandicapten vormen dus eigenlijk een aparte bevolkingsgroep, maar hebben wel een beschermde status.

Het debuut
Na een bezoek van enkele bekende Amerikaanse artiesten werd de groep ontdekt. Dit debuutalbum Très Très Fort is het directe gevolg van deze ontmoeting en werd geproduceerd door Vincent Kenis, ook al verantwoordelijk voor de opnames en productie van onder andere Kasaï Allstars. De nummers werden opgenomen in de openlucht, vooral in de dierentuin vlakbij Centre Ville, met een dozijn microfoons, een laptop en honderd meter kabel, die werden aangesloten op een verlaten bar in de buurt.

Videoclips
Staff Benda Bilili beschouwen zichzelf als de echte verslaggevers van Kinshasa; ze documenteren gebeurtenissen van het dagelijks leven in hun liedjes. Maar ook geven ze adviezen aan andere burgers, zoals bijvoorbeeld in het nummer Polio, dat pleit voor de vaccinatie van alle kinderen tegen de slopende ziekte. Een ander nummer heeft als duidelijke boodschap dat de enige echte handicaps niet lichamelijk zijn, maar geestelijk.
Op de cd staan ook vier video's die werden geregiseerd door Belle Kinoise alias Florent de la Tullaye en Renaud Barret. Sinds 2004 zijn ze nu ook bezig om een complete film te draaien, gewijd aan Staff Benda Bilili.
Opvallend en sterk album, zoals de titel al zegt.