Samba Touré's eerste album is een reis door de Malinese rijke muzikale tradities. Elke track van dit album is een mix van akoestische en elektrische gitaar, sokou (traditionele Malinese viool), basgitaar, drums, gnoni (vier-snarige gitaar), fluiten en tamani (talking drum).

In de schaduw van Ali
Wijlen Ali Farka Touré – een van de betere Afrikaanse blues-gitaristen en de reden voor dit eerbetoon – gaf Samba een muzikale kans door hem in zijn band op te nemen voor een toernee in 1997. Het was een stap die de passie van de jonge gitarist vergrootte en hem stimuleerde om de muzikale missie van zijn mentor voort te zetten. Ali Farka Touré was bij velen bekend als de 'Afrikaanse John Lee Hooker', door onder andere diens onderscheidende techniek, ritmische benadering en etherische zang. Erkenning voor de bluesman uit Niafunké kwam echter pas echt na zijn dood, maar diens muzikale erfenis wordt meer dan voortreffelijk tot grote hoogten gedreven door de hulde van Samba Touré.

De wijze lessen van de blues
Als je de taal van de muziek van Ali Farka Touré zou kunnen verstaan, dan kom je erachter dat de liedjes dezelfde thema's hebben als de Amerikaanse blues, namelijk: waarschuwingen naar andere mannen over de gevaren van vrouwen, hun bedrieglijke manieren en de gevaren van de verleiding. De boodschap is ernstig en dat horen we terug in het nummer Kairi Kairi en de typische vraag-en-antwoord-manier van zingen. Halverwege de track wordt het tempo hectischer, alsof het de urgentie van de boodschap nog meer wil onderstrepen.
Het nummer Djanjo is daarentegen weer meer een hulde aan de vrouwen en kracht die mannen nodig hebben om hun hart te winnen. Maar het gaat niet alleen over de liefde en de verschillen tussen man en vrouw. Goye Kurya gaat over de deugden van hard werken en lijkt als zodanig meer terug te voeren op de Afrikaanse muzikale tradities.
Om kort te gaan, Samba heeft de nummers goed weten af te wisselen om de nalatenschap van naamgenoot (maar geen familie) Ali Farka Touré te eren. Anbafo en Foda Diakaina zijn bijvoorbeeld weer tracks die meer het leven lijken te vieren. Speelse fluiten spelen hierbij de boventoon.

Ode aan de leraar
Misschien wel de meest spraakmakende track op dit album is Ali Farka, dat zes minuten duurt. Het zijn de herinneringen van Samba Touré aan zijn leraar, vriend en muzikale metgezel. Het is even treurig als feestelijk en de afsluiter van het album.

De ritmes op Songhai Blues zijn intens en vaak moeilijk te volgen. Maar een groot deel van de schijf heeft een feestelijke en triomfantelijke kwaliteit, met een spirituele onderstroom. Het pompende geluid op veel tracks van de elektrische bas lijkt het geheime wapen van dit album. Touré's behendige gitaarwerk komt goed tot uiting en ook zijn zang gaat daarbij gelijk op. Dit is muziek met een boodschap en die is zeker de moeite waard.