We vinden op dit album een aantal nummers van zijn zeer goed ontvangen album Moffou terug. Dus lang niet allemaal en een aantal is zelfs meerdere keren door verschillende mixers onder handen genomen. En ze zijn ook lang niet allemaal boeiend om te beluisteren. Dat komt ook een beetje omdat de mixers eigenlijk op zoveel verschillende manieren dingen hebben toegevoegd. Er zijn nummers bij die in pure disco-stampers zijn veranderd, terwijl bij andere tracks de originele opname zo intact mogelijk is gelaten.
Hoe het ook zij, over het algemeen is Salif Keita zelf redelijk onzichtbaar op het album. Of beter, een silhouet, zoals op de hoes van het album. Waar hij goed zichtbaar had moeten zijn, is het nummer Yamore, de openingstrack van Moffou. Hij zingt daar een gevoelig duet met de Kaapverdiaanse ster Cesaria Evora, waar op Remixes from Moffou nog slechts flarden van over zijn. En dat is jammer, maar het had beter geweest dat dit nummer ongemoeid was gelaten. Blijkbaar heeft de platenmaatschappij met dit album geprobeerd een hit te scoren, in plaats van een andere en creatieve kijk op het orgineel te creëren.
Toch krijgen de meeste tracks het voordeel van de twijfel. Hoogtepunten zijn de laatste track van het album, het ruim elf minuten durende Here van Doctor L, La Funk Mob’s downtempo Ana Na Ming en Osulande’s versie van Moussoulou.

In the mix
Vaak ontvangt een remixer de lof en eer van het remixen van de muziek van een ander. In dat licht kunnen we remixen zien als een vervanging van de bekwaamheid van de kunst van het origineel. En daar komt nog bovenop dat het origineel vaak ondergesneeuwd wordt door de laag die de mixer over de muziek heen legt. Het is op dat moment eigenlijk niet meer de muziek van de muzikant, maar die van de remixer. De kunst is dus om ervoor te zorgen dat het karakter van de muziek behouden blijft. Soms pakt dat goed uit, maar het komt ook voor dat de remix een heel andere sfeer neerzet dan de componist in eerste instantie in gedachten had. Moffou kunnen we in dat licht zien als een van de betere albums van Keita van de afgelopen pakweg acht jaar. Degene die de nummers van een nieuwe laag wil voorzien, kan daar dus niet al te veel aan toevoegen, maar wel aan verstieren, om het zo maar te zeggen.
Ik moet zeggen dat deze cd wel heel goed klinkt, maar je moet niet verwachten dat je met een pure Salif Keita-plaat te maken hebt.