Dit nieuwe album La Difference is de opvolger van M'Bemba uit 2005 en over het algemeen kunnen we zeggen dat de twee bijna naadloos op elkaar aansluiten. De sfeer die zo kenmerkend is voor de muziek van Mali's grootste artiest blijft behouden en de koninklijke griot is niet gezwicht voor de verleiding om een totaal andere weg in te slaan, zoals we vreesden bij het album Sosie van halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw. Maar met het album Moffou van een paar jaar later heeft Salif weer de goede weg gevonden en zelfs het verrassende Remixes from Moffou bleek uitstekend in zijn oeuvre te passen.

In zichzelf
Het album opent met de titeltrack La Difference, waarop Salif in het frans zingt over waar zijn stichting Fondation Salif Keita pour les Albinos voor staat: acceptatie van albino's in de Afrikaanse samenleving. Seydou is een goed geslaagde remake van het nummer met dezelfde titel dat stamt uit de periode dat Salif alleen nog in West-Afrika furore maakte. En over remakes gesproken, we vinden op het album ook de nummers Papa en Folon terug, van de gelijknamige albums, in een prettig klinkende akoestische versie.
Hoewel het voor een brede schare aan Afrikaanse artiesten tegenwoordig de mode lijkt te zijn om zo min mogelijk muzikaal geweld te gebruiken – of in ieder geval dan akoestisch en traditioneel – is dat nu juist iets dat bij Salif past. Na jaren van toeren en begeleid door grote bands is het tijd voor papa om het rustiger aan te doen en de muziek meer in zichzelf te zoeken. Ik herinner me in dat verband een concert in Paradiso van een aantal jaren geleden, waarbij hij slechts met een gitaar en zittend op een eenvoudige stoel enkele van zijn beste nummers vetolkte. We vinden hiervan dus een aantal nummers op het album terug.
Maar er zijn ook meer dansbare tracks, zoals Ekolo d'amour, dat herinneringen oproept aan zijn hit Afrika van het album Folon... the past. En in navolging van collega Youssou N'Dour's Egypt is er zelfs een nummer met een sterk klassiek arabisch karakter, Samiga, met een schare vrouwelijke griots. Prachtig. Met andere woorden, Salif zal tijdens zijn optredens over deze planeet de komende maanden zijn publiek op verschillende manieren in vervoering blijven brengen.

Fondation Salif Keita pour les Albinos
Maar terug naar La Difference. De opbrengsten van dit album gaan voor een belangrijk deel naar Keita's stichting die het opneemt voor albino's in Afrika. 'Om een albino te zijn is een drama', bevestigt Salif. En dan heeft hij het niet eens zozeer over de teistering van de pigmentloze huid door de felle zon. Ook die ondersteuning biedt de stichting, maar waar het voornamelijk om gaat is de bewustwording. In Mali – maar ook in veel andere Afrikaanse landen – heerst er onder driekwart van de niet-geletterde bevolking nog altijd een hardnekkig bijgeloof met regelmatig funeste gevolgen voor de albino's. Sinds 2001 is Salif's stichting bezig om in het hele land duidelijk te maken dat de minderwaardige behandeling van albino's een van de slechtste overblijfsel is uit 's lands culturele geschiedenis. Ik hoef hier niet in detail te treden over hoe albino's nog maar enkele decennia geleden als duivels werden gezien en als zodanig geëlimineerd dienden te worden. In sommige kleine en afgelegen plaatsen heerst nog altijd dit morbide bijgeloof.
Goed dat de bekendste albino van deze planeet daar tegen ten strijde trekt...