Op deze schijf zijn behalve een remake van de ruim elf minuten durende klassieker Mandjou (het origineel stamt uit zijn Rail Band-periode) enkele nummers te horen waarmee Salif terug lijkt te gaan naar zijn beginperiode. Begeleid door klassieke west-afrikaanse instrumenten als de balafon, n’goni en djembé vormt het nummer Seydou een van de hoogtepunten, samen met Folon. Behalve deze rustige nummers zijn er ook dansbare nummers, zoals de opener Tekere, dat een mengeling lijkt te zijn van Cubaanse rumba (de muziek die men in West-Afrika in de jaren zestig placht te spelen), Zaïrese soukous (opzwepende dansritmes) en de typisch westafrikaanse zangkunst der griots.

Salif maakte op jonge leeftijd al muziek. Geheel tegen de zin van zijn ouders, want het maken van muziek was niet normaal voor iemand van zijn status (de familie Keita is een adelijke familie, als rechtstreekse afstammelingen van Sunjata Keita, stichter van het machtige rijk Mali in de veertiende eeuw) en voorbehouden aan griot-families. Toch vertrok Salif naar Bamako om daar het geluk te vinden. Hij speelde in bars en kwam niet veel later in de Rail Band de Bamako terecht. Hij ondervond concurrentie van andere zangers in de band, Mory Kanté en diens neef Kanté Manfila. Hij vertrok daarop naar Ivoorkust om in een nieuwe band te spelen, Les Ambassadeurs. Ook met die band oogstte hij veel succes en besloot solo te gaan en vestigde zich in Parijs. De albums Soro, Ko-Yan en Amen waren het niet onopgemerkte gevolg. Vier jaar na het verschijnen van de laatste verscheen dan enkele weken geleden Folon... The Past.

De credits vermelden verder nog de medewerking aan dit album van de overbekende Jean-Philippe Rykiel en Wally Badarou. Bovendien kan men zijn donaties kwijt aan Salif’s stichting SOS Albino, die strijdt tegen de ondergeschoven positie van albino’s in Afrika.