De twee mannen, verantwoordelijk voor Radiokijada, Rodolfo Muñoz en Christoph H. Müller, ontmoetten elkaar in Parijs in de vroege jaren negentig. De eerste komt uit Peru en is componist en percussionist, opgeleid in Lima en aan het conservatorium van Cuba. De tweede is Zwitser, co-componist en man achter een aantal muzikale projecten. Ze speelden kort samen in een latin-jazz-band, maar hun paden scheidden zich weer daarna. Totdat ze enkele jaren geleden weer bij elkaar kwamen naar aanleiding van een idee dat ze hadden: Afro-Peruaanse muziek nieuw leven inblazen.

Afro-Peruaanse muziek
Hun eerste hernieuwde samenwerking in 2003 viel goed in de smaak en de twee vrienden besloten door te gaan met hun zoektocht. Veelvuldig reizen naar Lima en verschillende studiosessies in Parijs volgden, altijd gevoed door het concept van het opgraven van collectieve herinneringen die terug gaan naar de tijd van de Spaanse kolonisten sinds dat zij aankwamen aan de Pacifische kust van Zuid-Amerika. Radiokijada wil deze geschiedenis weer onder de aandacht brengen, maar niet door het gewoon te laten zien, maar meer door het te vermengen met de muziek van vandaag de dag. Met een elektronisch tintje dus. Om dit te bereiken, moesten ze diep graven naar de essentie van het oorspronkelijke geluid. Daarbij hebben ze veel respect getoond voor de tradities die voor eeuwen bewaakt werden door de Afro-Peruaanse gemeenschap.

Opmerkelijke instrumenten
De naam van de groep, Radiokijada, valt op twee manieren uit te leggen. Aan de ene kant is het een term uit de radiologie; het heeft te maken met hoe radiogolven zich voortplanten. Maar aan de andere kant, en dat is het interessante, staat het voor de quijada, de onderkaak van een ezel, paard of koe. Een deel van de Afro-Peruaanse geschiedenis ligt eraan ten grondslag. Omdat Afrikaanse slaven in de koloniale tijd niet werd toegestaan echte instrumenten te gebruiken, werden deze beenderen als percussie-instrument gebruikt. Het wordt enerzijds als kiezen-rammelaar gebruikt, maar kan anderzijds ook worden bespeeld door er met een stok overheen te schrapen.
Wat dat betreft is de naam die de twee voor dit project hebben uitgezocht, goed gekozen. Het brengt het ogenschijnlijk antieke instrument naar een hoger niveau en door de mix met modern instrumentarium en hedendaagse smaken toont het aan dat veel oude en traditionele muziek het waard is om geherinterpreteerd te worden.