De in Parijs woonachtige Papa Wemba heeft voor deze productie een aantal bekende muzikanten weten te strikken, te weten Pascal Lokua Kanza, die Wemba heeft geassisteerd en geadviseerd op vokaal gebied, en Jean-Philippe Rykiel, keyboardspeler en bekend van Wommat van Youssou N’Dour en Soro van Salif Keita.
De nummers op de cd zijn allen verschillend van aard en Wemba heeft zich op verschillende manieren laten beïnvloeden. Het nummer Yolele is een goede opener van deze cd en dat dit de opvolger is van Le Voyageur is duidelijk te horen in de nummers Mandola, Image en Sala keba. Sommige passages zin rechtstreeks overgenomen van zijn vorige productie. Samen met Shofele met zijn pakkende ritemes, vormen deze tracks de hoogtepunten van deze productie. Show me the way heeft een grote hitpotentie en het zal me dan ook niet verbazen dat men met dit nummer gaat proberen Papa Wemba aan het grote publiek te slijten. Het nummer Fafafafafa, een cover van Otis Redding, wordt voor een gedeelte in het Lingala gezongen, maar dat is in dit nummer dan ook de enige link met de Afrikaanse achtergrond van Wemba. Hij had zich de moeite kunnen besparen. Een nummer van een geheel ander kaliber is Rail on. Het is een mooi en rustig nummer, net als Awa y’okeyi en ze worden beiden slechts door gitaar begeleid. Ook Afro-Cubaanse klanken sieren deze cd, in het nummer Epelo, waarmee Wemba teruggrijpt naar zijn muzikale verleden, want deze muziek was dertig jaar geleden de sound van Zaïre. Met het nummer Ah ouais komt een einde aan deze verrassend goede cd van Papa Wemba. Hij hoeft zich geen zorgen te maken over het welslagen van deze cd, dat zit wel goed. Wij zijn benieuwd wat Le sapeur in de toekomst voor ons in petto heeft.
Deze recensie verscheen eerder in de papieren editie van de Nieuwsbrief van Afrika-Stichting de Baobab.






















Emotion – Papa Wemba






















23 november 2011
26 september 2011










