Hoewel Oumou Sangaré een nieuwe generatie griottes vertegenwoordigt, is het niet zo dat djembé’s, balafon’s en kora’s uit het instrumentarium van haar begeleidingsband zijn verdwenen. Integendeel. Meer nog dan haar generatiegenotes Sali Sidibe, Djeneba Diakité en Nahawa Doumbia wordt haar stemgeluid ondersteunt door traditionele klanken. Toch is er ook ruimte voor elektrische gitaar en basgitaar. In deze combinatie van traditie en moderniteit schuilt meteen ook het succes dat ze heeft in ons land en in de rest van het noordelijk halfrond; men hoort graag moderne Afrikaanse muziek, maar dan wel ’unplugged’.
In Afrika is Oumou vooral populair vanwege haar sociale bewogenheid en haar duidelijke mening betreffende de rechten van de vrouw. En niet alleen bij de vrouwen zelf, overigens...
Hoewel de meeste artiesten de neiging hebben zich te laten beïnvloeden door het succes, bleef Oumou zichzelf en een dramatische verandering in muzieksoort of ernstige modernisering heeft er niet plaatsgevonden op het onlangs verschenen Worotan. Alleen zijn er nu blazers aan toegevoegd door de Amerikaan Pee Wee Ellis, die je zou kunnen kennen van James Brown en Van Morrison. Ook Nabintou Diakité en Alima Touré zorgen er met hun ’high-pitch’-zangpartijen weer voor dat de rillingen je over de rug lopen van extase.
Oumou is een fel tegenstandster van polygamie en ook op deze nieuwe plaat steekt ze dat niet onder stoelen of banken. Zo is Tièbaw een ironische referentie aan mannen die zich belangrijk vinden en gaat het over de onrechtvaardigheden van ’veelwijverij’. De titeltrack Worotan (tien kolanoten) handelt over het feit dat een onderdanige vrouw nog steeds door de gewoonte als favoriet wordt gezien. Stigmatisering van kinderloze vrouwen en armoede passeren eveneens de revue.
Oumou heeft ook op dit album duidelijk wat te melden en dat waarderen we natuurlijk in ons geëmancipeerde land.

Oumou Sangaré schreef geschiedenis in 1989 toen ze op 20-jarige leeftijd met een groep muzikanten naar Abidjan vertrok om daar haar debuutcassette Moussolou op te nemen. De cassette verkocht in Mali 200 000 exemplaren in enkele maanden en daarmee was er een nieuwe ster geboren. De cassette werd ook buiten het Afrikaanse continent uitgebracht en een wereldwijdse doorbraak was het gevolg. Drie jaar later kwam de opvolger, Ko Sira, deze keer opgenomen in Berlijn. Sindsdien heeft Oumou en haar band alle grote steden in Nederland wel enkele malen met een optreden vereerd.