Er was een tijd dat we voor het luisteren naar Afrikaanse klassiekers uit vervlogen tijden afhankelijk waren van het label Dakar Sound van de Groninger Ted Jaspers. Lang voordat het in de mode kwam om oude platen op te graven en opnieuw uit te brengen, produceerde hij met het label een indrukwekkende reeks van het beste dat in met name Senegal aan het vinyl was toevertrouwd. De laatste jaren was het opvallend stil rond het label, en even vreesden we dat het ter ziele was gegaan. Maar niets blijkt minder waar.
De singer-songwriter Oumar N’Diaye Xosluman past met het nieuwe album Talibé probleemloos in het uitgebreide portfolio van het label. Afkomstig van het beladen eiland Gorée voor de kust bij Dakar, haalt hij zijn inspiratie uit de muziek uit het noorden van Senegal. De liedjes zijn niet zo opzwepend en opgewonden als we gewend zijn met het populaire mbalax, maar zijn vooral rustig en melancholiek getint.

The Golden Boys Of Dakar
Oorspronkelijk is hij een mbalax-muzikant, net als landgenoot Youssou N'Dour, maar op dit album laat hij dus een duidelijk andere kant van zichzelf zien. En alhoewel hij hier bijna niet bekend is, is Oumar toch al ruim twee decennia actief in de muziek.
Van Xosluman, dat doorzetter betekent, verschenen al vier albums op de lokale markt. Met zijn bijzondere mix van verschillende Senegalese stijlen en ritmes wist hij vele mensen te boeien. Maar Oumar schrijft ook filmmuziek en is ook acteur. Veelzijdiger kan bijna niet en het is een goede zaak dat we buiten Senegal ook van hem zullen horen. Met zijn groep The Golden Boys Of Dakar trad hij veel op in Europa, met name in Duitsland, Frankrijk en België, maar ook in Canada en Marokko. Dat hij geen onbekende is, blijkt ook uit het feit dat hij optrad met de zeer bekende Malinese diva Amy Koita en het podium deelde met artiest en clubeigenaar Daby Balde.

Ode aan de Dakarese straatkinderen
Oumar's sound is levendig en melodieus, vooral op een track als Senegal, waarbij hij veel van zijn gevoelens weet te uiten. Anderszijds enigszins melancholiek zijn de nummers Rassoul en Sana Yoné. Opgedragen aan 'les enfants de la rue' heeft het album vooral zo'n heerlijke kabbelend geluid door de ingehouden begeleiding. Zichzelf begeleidend op gitaar brengt hij zijn liedjes, slechts begeleid door basgitaar, kora, percussie en twee achtergrond-zangeressen, met hier en daar een vleugje elektronica. De bas zorgt ervoor dat er een soort warme deken over de muziek wordt gelegd en er een bijzonder karakter aan de muziek wordt meegegeven.
Zijn meeste teksten zijn echter niet zo kabbelend als de muziek doet vermoeden. De onderwerpen strekken zich uit van materialisme en religieus geweld tot verwaarlozing van kinderen, waarbij het populaire onderwerp van gedwongen huwelijken in Senegal niet mag ontbreken. De titel van het album betekent 'kinderen' en verwijst naar de belangrijke rol die zij spelen in het Senegal van nu en de toekomst.
Het zijn de belangrijke onderwerpen waar het in deze tijd om gaat in zijn vaderland. Schijnbare lichtvoetigheid dus. Goed album met een verrassend andere Senegalese klank.