Authentieke muziek die door het westen wordt opgepikt ondergaat niet zelden een grote gedaanteverwisseling; het oorspronkelijke wordt ondergesneeuwd door overdreven produceerwerk. Zo niet bij Ana Hina, de nieuwste van Atlas. Het bevat nummers die zo Arabisch klinken, dat je bijna zou denken dat het de laatste cassette betreft van Libanese vedette Fairuz, om maar een voorbeeld te noemen. Maar ook nummers voor oren die Arabische klanken minder kunnen verdragen klinkt het album aantrekkelijk. Eigenlijk is dit niet verwonderlijk, want de wortels van Atlas vertakken zich naar diverse werelddelen.

Roots
Natacha Atlas - wat overigens ook haar echte naam is - werd in Brussel geboren als dochter van Marokkaanse immigranten met Joods-Egyptische wortels. Ze groeide op in Northampton, Engeland, waar ze, allerminst gestoord door enig cultureel identiteitsprobleem, zong in lokale bands. Ze had er nooit over gedacht om daadwerkelijk haar brood te verdienen met zingen, maar de Engelse artiest/producer Jah Wobble haalde haar over om van haar hobby haar beroep te maken. Een bloeiende carrière was begonnen. Ze zong op diverse producties en werd op den duur gevraagd om leadsinger en bellydancing front lady van de band Transglobal Underground te worden. In 1995 kwam haar eerste solo-cd Diaspora uit.
Haar multiculturele oorsprong komt duidelijk tot uiting in haar muziek: puur Arabisch, ietwat klagerige zang, ondersteund door eigentijdse arrangementen, die zowel westers als Arabisch zijn. Het album Halim uit 1997 liet zien dat Arabische muziek zich eigenlijk gemakkelijk laat mengen met reggae, jungle en andere moderne muziekstromingen.

Ana Hina
Atlas nam het nieuwe album op in Londen in plaats van Caïro, zoals ze gewend was. Toch is dit album het meest traditioneel Arabische dat we van haar gewend zijn. Ze heeft deze keer gekozen voor een klassiek akoestische aanpak, in tegenstelling tot haar meer moderne en elektronische mengeling van klanken uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika.
In de muziek is veel ruimte voor haar stem en de sfeer ademt iets nostalgisch uit. Alsof je in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw bent beland. Topmuzikanten van over de hele wereld komen samen in het Mazeeka Ensemble, een gevoelig orkest met strijkers, percussie, blazers, een contrabas en natuurlijk traditionele Arabische instrumenten. De Egyptische ster Gamal Al Kordy doet een opmerkelijke bijdrage op accordeon.
Maar er is ook in een opmerkelijk nummer in het Spaans, namelijk La Vida Callada. Het heeft een bijzonder staaltje zangkunst opgeleverd. Maar eigenlijk is het hele album er eentje waar je bij moet gaan zitten. Stuk voor stuk mooie composities die de drukte van alledag van je af doen vallen.