Nahawa Doumbia, geboren in het Malinese Bougouni, geldt als één van de drie bekendste vrouwelijke griots van deze nieuwe generatie. Ze wordt in populariteit slechts overtroffen door de inmiddels wereldberoemde Oumou Sangaré. Nahawa werd landelijk bekend toen zij hoge ogen gooide tijdens de Biennale van 1980, waarbij zij het liedje Nyama Toutou (de adelaar) zong. De originele opname van dat bewuste optreden is zelfs nog bewaard gebleven en staat op de cd-set Musiques du Mali. Sinds dat optreden heeft het Malinese publiek haar in de armen gesloten en doet ze menig West-Afrikaan ter wereld naar de geldbuidel grijpen.
Voor Syllart (het platenlabel van producer Ibrahima Sylla) maakte de gevierde griot twee albums, waarbij veel gebruik werd gemaakt van electronica (dat Jean-Philippe Rykiel daarbij een belangrijke rol speelde, zal niemand verbazen), te weten Didadi en Nyama Toutou. Het was een poging van Afrikaans Parijs om de Wassoulou-sound populair te maken bij het grote publiek, als tegenwicht tegen de bekende Manding-lofdichten. Vooral het laatste album heeft een aantal bijzondere nummers opgeleverd en mag worden gerekend tot de standaardwerken van de Afrikaanse muziek. Het is het geluid van Afrika in Parijs. Op deze albums speelden ook veel muzikanten mee uit de band van Salif Keita, die eveneens in Parijs werkzaam is en die zorgen voor dat bijzondere geluid.
Later verscheen er van Nahawa een wat traditionelere cd, Mangoni, meer in de stijl van muziek zoals Oumou Sangaré en Sali Sidibé die maken. Zeer binnenkort verschijnt in Nederland haar nieuwste muzikale boreling, Yankaw, waarvan het concert een soort presentatie was. Hoelang het duurt voordat de cd ook in Nederland in de schappen ligt, is onduidelijk.

Nahawa live
Het leek aanvankelijk een rustige avond te worden; om half tien was de grote zaal van de Melkweg (The Max, gesponsord door een grote frisdrankenfabrikant) nog nauwelijks gevuld. Er werd West-Afrikaanse muziek gedraaid om het schaarse publiek enigszins op te warmen.
Toen het concert begon - een uur later dan gepland - was de zaal toch half gevuld. Opvallend weinig Afrikanen, anders dan bij een concert van Oumou. Blijkbaar hadden weinig mensen zich laten verleiden om de één na bekendste griot van Mali te komen zien. Nahawa werd begeleid door een traditioneel gekleed en getooid gezelschap van twee percussionisten (djembé en doundoung), twee balafonspelers, een ngonispeler, een gitarist en een basgitarist. Daarbij nam Nahawa zelf de shaker ter hand.
Na allereerst het publiek te hebben bejubeld, volgde een reeks voor mij onbekende nummers, waarschijnlijk van de nieuw te verschijnen cd Yankaw. Na een geïmproviseerd lofdicht werd er uiteraard op uitzinnige wijze geld uitgereikt door enkele van de weinige Afrikanen in de zaal.
Al met al kunnen we terugkijken op een goed concert. Ook kunnen we nu al zeggen dat Yankaw een goede cd is, ook al hebben we hem zelf niet eens gehoord.