Salif Keita, Youssou N’Dour, Tiken Jah Fakoly, Manu Tchao, Amadou et Mariam, Viviane N’Dour, Seun Kuti. Het zijn zo enkele namen van artiesten die aan dit album hun steentje hebben bijgedragen. En zeker deze drukbezette muzikanten doen dat niet zomaar, Mokobé Traoré (24 mei 1976) heeft namelijk al een bekende naam in muziekland. Hij is als lid en mede-oprichter van de rapgroep 113 zeer belangrijk voor het ’imago’ van de groep. Hij houdt zich bezig met clips, dvd’s, interviews en publieke relaties. Mokobé: ’Vaak zegt men dat ik de belangrijkste man ben van 113, de entertainer. Dat is omdat ik iedereen ken. Ik heb veel familie, neven en nichten in alle wijken van Parijs. Ik ben een familieman en meng me met iedereen.’
Eigenlijk kennen we hem hier in Nederland helemaal niet. Deze cd Mon Afrique, die in juni van dit jaar uitkwam in Frankrijk is dan ook een zeer goede manier om met hem kennis te maken. Mokobé: ’Ik voel me erg verbonden met Afrika, dat wil ik met deze cd laten zien. Afrika is een enorme culturele erfenis en heeft de wereld veel te bieden. Ik nodig echt iedereen uit om het continent te ontdekken, zelfs zij die bang zijn of een stereotiep beeld ervan hebben. Afrika is de kraamkamer van de mensheid, van daar uit is alles begonnen. Miles Davis, Jimi Hendrix, James Brown, Otis Redding, Public Enemy of Grand Master Flash, het zijn allemaal Afrikanen. Als je goed nadenkt, zie je dat soul, blues, jazz - die allemaal komen van de katoenplantages - onderdeel uitmaken van de pijnlijke geschiedenis van de slavernij, kolonisatie en deportatie naar alle hoeken van de wereld. Het is onze erfenis, rap en hiphop komen er ook vandaan.’

Wie niet zo dol is op rap of hiphop, het album bevat ook coupé decalé en zelfs de acteur Michel Gohou, bekend van veel Ivoriaanse comedy-series als Les Guignols d’Abidjan en Ma famille zorgt voor wat grappen en grollen tussen de wat serieuzere nummers door. De nummers zitten goed in elkaar en zijn ook gevarieerd. Actueel bovendien, want het bijzonder geladen nummer Nuit de flammes gaat over de tragische branden die vorig jaar tientallen Afrikaanse immigranten ombrachten in hartje Parijs. Kritiek op de overheid schuwt Mokobé daarbij niet. Ronduit kippenvel aan het einde wanneer alle namen van de omgekomen Afrikanen worden genoemd en een griot klinkt...
Maar dus ook meer humoristische nummers, zoals Beyonce Coubaly, dat gaat over de modebewuste jonge Afrikaanse vrouw van vandaag de dag. Ze houden de honderden kapperszaken en boutiques draaiende.

Een goede plaat dus, helemaal van deze tijd. Maar helaas heb ik hem in Nederland nog niet in de cd-winkels kunnen vinden.