In een carrière van twintig jaar heeft Mina Agossi zich nooit aan een bepaalde stijl, mode of producent gekoppeld en deze onafhankelijkheid verklaart ongetwijfeld de rijkdom en de originaliteit van haar oeuvre, die nooit heeft opgehouden te verrassen, van album tot album. Ook dit album is daar weer getuige van.

Drum en bas
Mina Agossi uit Besançon in het oosten van Frankrijk, werd geboren uit een Franse moeder en een onder mysterieuze omstandigheden in Gabon omgekomen vader van Beninese origine. Hoewel ze haar carrière in het theater startte, bleek haar liefde voor de muziek veel sterker te zijn.
Al op jonge leeftijd was Mina bezig met muziek, hoewel ze zelf toegeeft dat het in die dagen erg basic klonk. 'Als ik me die periode weer voor de geest haal, hoor ik nog steeds alleen maar drum en bas.' Maar al snel begon haar muziek zich te ontwikkelen en behoorde ze tot de opkomende sterren van de Franse jazz. Ze trad op in New York, waar ze werd opgemerkt door de saxofonist Archie Shepp, die haar mentor werd en haar muzikale carrière verder ontwikkelde. Toch deed ze in hetzelfde New York, in Brooklyn om precies te zijn, grote inspiratie op door hiphop en r&b. Haar carrière kreeg een vliegende start in Engeland, waar ze een contract sloot voor het maken van drie albums.

Terug naar Afrika
De Afrikaanse invloed heeft altijd een rol in haar leven gehad. Ze reisde als kind door Niger, Marokko en Ivoorkust met haar moeder, die een hoogleraar wiskunde was in een vrijwilligersprogramma. Maar het was uiteraard in Benin waar ze zich het meest thuis voelde. Ze keerde terug naar het land van haar vader in 2006 om haar familie te herontdekken. Haar vriend Jean-Henri Meunier filmde dat familiebezoek, dat uiteindelijk als documentaire werd uitgezonden op de Frans-Duitze culturele zender Arte in 2007 onder de titel Mina Agossi, une voix Nomade.

Keerpunt
In november 2008 trad ze in de legendarische Blue Note Club op in New York. Het jaar dat daarop volgde betekende een keerpunt in haar carrière. Ze verliet het Concord-label en ruilde het in voor Naïve. Dit label voorzag haar van veel commerciële steun en gaf haar bovendien carte blanche voor haar volgende album. Het was tijdens het proces van dit nieuwe album dat ze in contact kwam met Phil Reptil. De pop-, drum 'n'bass- en dubwereld van Phil versmolten met de meer intieme sfeer van Mina's eigen werk tot een opmerkelijk origineel album. Het bevat onder andere vernieuwende interpretaties van klassiekers als Antonio Carlos Jobim's Waters Of March en Jimi Hendrix zou zijn Burning Of The Midnight Lamp waarschijnlijk niet meer herkennen.

De vrije geest Mina Agossi is onmogelijk onder een bepaalde categorie onder te brengen. Op dit album Just Like A Lady blijft ze bijzondere stijlen combineren en regels overtreden. Het is eigenlijk niet anders dan met de muziek van bijvoorbeeld Kate Bush of de IJslandse Björk, om een paar voorbeelden te noemen.