Componist, arrangeur en multi-instrumentalist Michel Ongaro is de drijvende kracht achter Senta Lain, de band die hij oprichtte in 1999. Hij werd geboren in 1980 in Kericho, West-Kenia, en werd blind als gevolg van een tumor toen hij twee was. Op zijn tiende schreef hij zijn eerste liedje en sloot zich aan bij de schoolband. Slechts enkele jaren later stelde hij zijn eerste band samen. Ongaro: ’Mijn wens was altijd om een goede muzikant te worden en zo besloot ik om samen met vrienden uit de buurt met dezelfde passie een band op te richten.’
Met de schoolband won hij diverse prijzen. Harmonica was het eerste instrument dat hij kon bespelen, maar tegenwoordig is hij ook zeer bedreven met gitaar, piano, marimba (duimpiano), fluit, drums en andere percussie. Tot de dag van vandaag laat Ongaro zich beïnvloeden door een hele lijst van muzikale stijlen, die tot ver over de grenzen van het Afrikaanse continent reiken.

Uniek en populair
Senta Lain heeft een grote schare fans. Ongaro: ’We richten ons op het hele publiek en niet slechts op enkele van hen. Voordat het publiek geniet van de muziek, moeten wij, de makers ervan, er eerst van kunnen genieten. Dat is hoe wij werken.’.
Santa Lain is altijd een band geweest die verschillende stijlen en vormen van muziek met elkaar probeert te vermengen. Toen de Keniaanse dichter Oneko Arika Richard bij de groep kwam viel hem op dat de band ’lijntjes uitgooit’ naar het publiek, sent-a-line. Bewust werd dit genoteerd als senta lain, met in het achterhoofd dat veel Afrikanen de neiging hebben woorden fonetisch uit te spreken. Vandaar de naam van de band: Senta Lain.
De andere leden van de band hadden reeds een carrière in de muziek. Percussionist Kamau Karanja was ooit artistiek directeur van een productie-maatschappij dat zich had gespecialiseerd in theater met dans en poëzie. Het balletje begon te rollen toen deze in contact kwam met Raoul Nolen, die de band meenam naar Nederland. In 2006 werden ze vervolgens gevraagd te spelen tijdens het befaamde North Sea Jazz festival.
Senta Lain bestaat verder uit een aantal getalenteerde muzikanten, waarvan bassist Patrick Nanjero en zangeres Vanessa Njisi het meest in het oog springen.

Swahili in Cubaanse stijl
De keuze om veel van de teksten in het Swahili te zingen, de taal die in een groot gedeelte van Oost-Afrika gesproken wordt, is bewust genomen. Aan de ene kant wordt er op die manier dus een groot publiek bereikt, aan de andere kant is het de taal waarin Ongaro zich het beste kan uitdrukken.
Vooral voor de artiesten die nog niet zo ontzettend populair zijn is het hard werken. Dat geldt voor de meeste Afrikaanse landen waar men het niet zo nauw neemt met de auteursrechten. ’Helaas gaat het veel muzikanten vaak alleen maar om de roem en het geld dat ermee te verdienen valt,’, aldus Ongaro, ’de overheid zou de muziekindustrie eens wat meer moeten steunen in de strijd tegen de illegale kopiën.’. Het is maar één van de kritische onderwerpen die Ongaro op dit album aanroert.

Persoonlijk is de taal waarin wordt gezongen het enige dat mij doet beseffen dat het hier werkelijk om Afrikaanse muziek gaat. De stijl van dit debuutalbum is zo gericht op salsa, benga en son, dat het wat mij betreft net iets te Zuid-Amerikaans aan doet. Leuk is het verder om te lezen op de website van het label dat het eerste exemplaar van dit album is uitgereikt aan niemand minder dan de nieuwe president van Amerika, Barack Obama. Maar dat was voor de verkiezingen, neem ik aan.