Strijdbaar en krachtig
Je ziet het eigenlijk zo voor je. Vijftien vrouwen met oorlogstuig in de ene, en een muziekinstrument in de andere hand. Bandleidster, bassiste en commandant Salematou Diallo vormt met haar band een soort van vrouwelijke tegenhanger van de touareg-rebellen van Tinariwen, Toumast of Etran Finatawa. En voeg daar de feministische teksten aan toe en je hebt het over amazones in de meest strikte betekenis van het woord. Overigens niet te verwarren met The Women Masterdrummers of Guinea, die ook als amazones bekend staan.
Sprankelende gitaren, spannende ritmes, jazzy saxofoons en onmisbare percussie zijn de basis-ingrediënten van hun muziek, die duidelijk veel meer kracht en variatie toevoegt dan we gewend zijn van muziek uit Guinee. Voeg daar de stemmen van de dames aan toe en je hebt een album dat niet snel zal vervelen.
Commandant Salematou is naast leidster van de band ook de commandant van een groep van 650 soldaten. Het moet gezegd: ’Ze leven en werken allemaal in het kamp, maar ze krijgen alle vrije tijd die ze willen. Je moet het zien als goede reclame. Technisch werken ze voor het leger, maar in de praktijk zijn ze erg vaak op toernee.’

L’Orchestre Féminin de la Gendarmerie de Guinée
Het was de legendarische eerste president van Guinee Sékou Touré die uiting van cultuur zag als de ideale manier om een unie en een nationale identiteit te scheppen en de wonden van het kolonialisme te helen. L’Orchestre Féminin de la Gendarmerie de Guinée werd gevormd uit de vrouwelijke soldaten van het leger om uiting te geven aan de wensen van de president, net als dat met bands als bijvoorbeeld Horoya Band het geval was. De naam werd uiteindelijk veranderd in Les Amazones de Guinée om ook over de grenzen bekendheid te krijgen.
De verwijzing naar de strijdsters van koning Béhanzin van Dahomey (Benin) is duidelijk. Zij vochten, vaak met succes, tegen de kolonialistische regimes meer dan een eeuw geleden en vormden daarmee de trots van iedere dappere strijder tegen koloniale onderdrukking.
Langzaam veranderde ook de stijl van muziek die ze speelden. In het begin was het vooral een akoestische band met veel percussie en lokaal instrumentarium als kora, maar toen Guinee in de ban kwam van Cubaanse geluiden volgden de elektrische gitaren, drums en blazers. En dat had succes. In 1977 speelden ze op het geruchtmakende Festac Festival in Lagos, Nigeria, waar ook Fela Kuti en Bob Marley op de artiestenlijst stonden.
Hun eerste album volgde in 1983, maar het zou nog 25 jaar duren voor Wamato uit zou komen. Eigenlijk is dat ook helemaal niet zo vreemd. Het maken van muziek doen ze naast hun echte werk.

Studio Bogolan en Ibrahima Sylla
De komst van het nieuwe Studio Bogolan in Bamako, Mali, en de interesse van de succesproducer Ibrahima Sylla zorgde ervoor dat het tijd werd voor een nieuw album van de band. De omstandigheden om een nieuw album te maken waren er, en Salematou was enthousiast.
De vijftien vrouwen maakten de lange reis van Conakry naar Bamako per bus. De band was behoorlijk verschillend van de band die 25 jaar eerder zijn debuut maakte. Slechts vijf originele leden waren nog in leven, maar het resultaat zoals wij op Wamato horen is meer een geluid van kracht en toewijding dan van verlies. De foto van de hoes van de cd spreekt wat dat betreft boekdelen. Lachende vrouwen in kleurrijke boubous laten zien dat ze zich beter voelen met muziekinstrumenten in de handen dan met wapens...