Een liefhebber van de muziek uit Guinee, speciaal de muziek die men vroeger beluisterde van oude Syliphone-platen, wilde in 1987 graag de muziek van zijn muzikale helden opnieuw opnemen. Gewapend met dure en vooral precieze opnameapparatuur ging hij naar het geboortedorp van Kanté Manfila, Kankan in het noorden van Guinee. Van oudsher is dit dorp de bakermat van de traditionele griotmuziek van Guinee. Hem was verzekerd door Kanté dat dat geen probleem zou zijn, want 220 Volt was aanwezig.
Het opnemen van de muziek leverde met de goede apparatuur geen problemen op. Het probleem waren echter wel de instrumenten die men wilde gebruiken. De gitaren in het dorp waren zo tot op het bot versleten, dat Manfila weigerde erop te spelen. Uiteindelijk werd een geschikte lokatie gevonden waar zelfs het geluid van de generator voor de electriciteit niet hoorbaar was. Manfila wilde nu enkele nummers op een electrische gitaar spelen, waar de maker van deze cd eigenlijk niet op had gerekend, vandaar een brommerig achtergrondgeluid op enkele van de tracks van deze plaat.
Al met al is het een ongedwongen plaat geworden, heel spontaan, in een natuurlijke omgeving. Leuk is te vermelden, dat Mory Kanté ook op deze plaat meedoet; hij speelt gitaar en balafon. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, betreft het hier niet de neef van Manfila, maar de zoon van de leider van de band, Balla Kalla.