Veel mensen uit Burkina Faso zoeken werk in het relatief welvarender Ivoorkust en ze maken zelfs een aanzienlijk deel uit van de Ivoriaanse bevolking. Ook Kady Diarra komt oorspronkelijk uit Burkina Faso en groeide op in Ivoorkust. Haar moeder is een griot en al snel vergezelde ze haar tijdens geanimeerde plechtigheden.
Dansen en zingen zijn beide onderdeel van haar repertoire. In 1984 was ze zangeres en danseres in de groep Sidoya, in de geest van de revolutie van Thomas Sankara. Ze was een veel gevraagd danseres voor verschillende groepen, maar toen ze in het begin van de jaren negentig terug was in Burkina Faso, besloot Kady om meer voor zichzelf te gaan werken. In Europa trokken haar stem, aanwezigheid en energie op het podium de aandacht van een publiek dat dol bleek te zijn op deze traditionele muziek, zo vrolijk en natuurlijk.
Het begon allemaal met haar eerste concert in Ouagadougou in 1996. Hoewel het voor vrouwen ongebruikelijk is om zelf initiatieven te nemen op muzikaal gebied, presenteerde ze twee jaar later haar eigen groep. Geschoeid op traditionele leest, maar met veel ervaring met andere groepen in Ivoorkust en haar geboorteland Burkina Faso, is Noumou haar tweede album.

Ode aan de smeden
Het album Noumou bevat composities en moderne arrangementen die zijn samengesteld uit de traditionele wortels van Kady Diarra. In zijn teksten is Kady trouw aan de traditie van de griots, speelt een sociale rol en adviseert haar Afrikaanse broeders en zusters in hun dagelijks leven. Het geeft hen hoop voor de toekomst en is een eerbetoon aan haar voorouders en alle mensen die belangrijk zijn voor haar. Noumou betekent 'smid' en dat is niet zomaar. De griots en smeden zijn in de cultuur van West-Afrika nauw met elkaar verwant en vormen hoeksteen van deze West-Afrikaanse cultuur. Door hun werk leveren ze gereedschappen aan boeren en sieraden aan vrouwen. Maar tegelijkertijd dienen ze de rechtvaardigheid en bemiddelen in veel familie geschillen.

Eigentijds
Kady: 'Het vorige album was erg traditioneel en ik dacht dat het leuk zou zijn om meer invloeden van buiten de muziek uit Burkina Faso toe te laten. Ik heb geprobeerd om het te moderniseren, het anders te kleuren. Er komen dus meer blazers, bas en gitaar in voor.' Sinds ze in Frankrijk woont is haar idee over muziek wel anders geworden. Er is duidelijk een verschil in hoe men in Burkina Faso en Frankrijk het maken van muziek ziet. Het is eenvoudiger, alle hulpmiddelen zijn hier voorhanden.

Een verrassend album, waarbij je zelfs midden in een track ineens in een andere sfeer terecht kan komen.