In zijn vroege jeugd verhuisde de familie Jacob vanuit Benin naar het zuiden van Frankrijk. Het was Julien’s eerste ontmoeting met een nieuwe cultuur, maar de Afrikaanse roots raakte hij niet kwijt. Jazz, Motown, seventies-pop en mystieke Aziatische muziek beïnvloedden en vergrootten de muzikale passie van Julien en zijn eerste optreden met publiek vond plaats toen hij zeventien jaar was. In 1983 besloot hij om zelf verder te gaan en vanaf die tijd maakte hij zijn eigen muziek. Hij ontmoette in deze periode achter de schermen veel bekende artiesten, zoals David Bowie en Miles Davis. Opvallend is een intense artistieke ontmoeting met afrobeat-held Fela Kuti.

De taal van het hart
Hij vertrekt een kleine tien jaar later naar Parijs, waar hij, gedreven door zijn eigen inspiratie, in een mysterieuze taal begint te zingen. De woorden komen uit hemzelf, maar letterlijk begrijpt niemand waar hij het over heeft. Tegelijkertijd begint hij boeken te schrijven, een inwendige behoefte volgend. Het maken van muziek en het schrijven zijn voor hem twee verschillende manieren om het leven op een of andere manier tastbaar te maken.
In Parijs houdt hij het niet langer dan twee jaar uit, maar zijn muzikale carrière komt tot volle wasdom wanneer hij naar de Franse kust van Bretagne verhuist.

Wereldomvattende waardering
Vanaf de eeuwwisseling begint Jacob muzikaal hoge ogen te gooien in de gehele wereld en dankzij zijn talent om op hoog artistiek niveau met andere muzikanten ideëen uit te wisselen speelt hij in voorprogramma’s van bekende artiesten als Suzanne Vega en de Kaapverdiaanse Cesaria Evora.
Na zijn album Cotonou uit 2005 begint zijn carrière pas echt goed van de grond te komen. Met dit nieuwe album Barham is daar dus ook een goed vervolg mee gekomen.

Niet te classificeren
De emotie die in de woorden schuilt in combinatie met de minimalistische muziek die het omlijst maakt dat Julien’s zang volkomen opgaat in het geheel. De stem is in zijn geval een instrument dat het geluid compleet maakt, een geheel van klanken en golfbewegingen die een bepaald gevoel lijken uit te willen drukken.
En af en toe is het net of je maar een meter bij hem vandaan zit, zo dichtbij, intiem en tegelijkertijd krachtig komt Jacob over, zonder dat de uitgesproken tekst iets te betekenen heeft. Het album deed me wel wat denken aan Judu Bek van Wasis Diop, waarover ik een paar weken geleden schreef en dat ook iets intiems heeft.
De sobere arrangementen, gitaar en wat percussie maken dit album dus bijzonder persoonlijk. Hij wordt vaak geclassificeerd onder het kopje ’folk’, maar zijn combinatie van afro, pop, orientaals en akoestisch is eigenlijk nergens onder te brengen. Uniek, zullen we maar zeggen.