John Ligtenberg is voor liefhebbers van wereldmuziek eigenlijk geen onbekende. Na als landbouwkundige in Afrika te hebben gewerkt liet de Afrikaanse muziek hem niet los en een paar jaar later kwam hij een aantal muzikanten uit Ghana, Congo, Zuid-Afrika, Senegal en Gambia tegen. Door deze contacten kwam hij bij verschillende multiculti-bands te spelen, waarvan Kuni Kids qua naam nog wel het bekendst in de oren klinkt. Met nummers als Amsterdam en Wat voor wereld waren ze behalve op de televisie ook op verschillende wereldmuziekfestivals te zien, zoals Festival Mundial. Maar terug naar hoe het begon.

Krasserige platen
John vertelt: 'Jaren geleden reed ik op mijn motorfiets over de stoffige zandwegen in de buurt van het dorpje Toma (toen Opper Volta, nu Burkina Faso), waar ik werkte als landbouwkundige. Mijn hoofd was vol van de muziek van de West-Afrikaanse sterren van toen, Salif Keita, Sory Bamba, Lokassa. Steeds als ik siësta probeerde te houden werden in het kleine barretje Jeunesse Bar vlak naast mijn huis dezelfde tien bekraste langspeelplaten gedraaid. Het bleek ook één van de redenen te zijn waarom de vorige Nederlandse bewoners van het huis waren verhuisd naar een nog kleiner dorpje tien kilometer verderop. Zwetend op mijn matras luisterde ik naar de gitaarriffs van de soukous uit Congo, de bluesy feel van van de muziek uit Mali, de stuwende ritmes uit de stad Bobo Dioulasso. Sommige van de gitaarpartijen intrigeerden me zo dat ik besloot om, bij een volgend bezoek aan de hoofdstad Ouagadougou, waar platenwinkels waren, ook een paar van die lp's te kopen, om ze eens op mijn gemak te kunnen uitzoeken.'
Tijdens het luisteren naar de bands in de dancings in Ouagadougou kreeg John steeds meer zin om zelf Afrikaanse muziek te gaan maken. En op een avond kwam er een jongen uit het dorp langs met een gitaar. Ze speelden veel samen, maar een verdere carrière in Afrika leek niet voor John weggelegd en keerde terug naar Amsterdam.
In de symfonische rockband waarin John op dat moment speelde, was het niet eenvoudig om Afrikaanse muziek te maken. Een paar jaar later kwam hij echter de Afrikaanse muzikanten tegen waardoor hij weer in de Afrikaanse muziek terechtkwam.

Johnny’s Afro-Latin Lounge
Dit album neemt je mee naar alle richtingen en vermengt die onderling ook nog eens. Een melodie die kan variëren van pop tot jazz en van bossa tot zelfs Indiase filmmuziek. Sprankelende gitaar die aan Congolese soukous doet denken en de karakteristieke moderne griots uit Mali. Salsaritmes sworden afgewisseld door reggae en af en toe klinkt afrobeat. De dwarsfluit die je op het album tegenkomt wordt bespeeld door Pieter de Mast, die John nog kent uit zijn periode dat hij met de bands waarin hij speelde van studio naar studio trok.
Prettige muziek waarbij je je van tijd werkelijk afvraagt of je toch niet naar een Afrikaanse radiozender aan het luisteren bent.