Ik had al eerder van Ismaël Wonder gehoord, of beter gezegd gezien. Op de video-compilatie Abidjan Clips van een jaar of tien geleden verscheen hij met een bijzonder nummer, inclusief achtergrondzangeressen. Zoals het met veel lokale sterren gaat had ik niet de verwachting ooit een album van hem in Europa aan te treffen. Tot eind vorig jaar. Dit S.O.S. is voor zover ik kan nagaan zijn eerste internationaal uitgebrachte werk, op het onafhankelijke franse label L'Assos Pikante.

De jonge Peul uit Sakassou
Ismaël Wonder – of Issimaela Cisse, zoals zijn echte naam luidt – komt uit Sakassou, een Malinees dorp vijftig kilometer van Bouaké en dat verbonden is met de legende van de zeventiende eeuwse koningin Abla Pokou. Zij leidde haar volk uit de binnenlanden van Afrika naar het westen, richting het vruchtbare land van wat zich nu in het grensgebied tussen Mali en Ivoorkust bevind.
Ismaël hield al vroeg van muziek. En in het bijzonder van reggae, omdat dat volgens hem Afrikaanse wijsheid uitstraalt. In 1991 begon hij met het maken van muziek, tegen de wil van zijn ouders. Hij vertrok naar het muzikale Mekka van West-Afrika, Abidjan, om zijn geluk te beproeven. Het succes liet niet lang op zich wachten. Zijn eerste album Générations uit 1993 en in het bijzonder de track Ka Ben Kélé Man, dat gaat over het verbeteren van de verstandhouding tussen mensen, bracht hem in contact met de man die Mali democratie bracht: Amadou Toumani Touré.
Deze ontmoeting met ATT stimuleerde Ismaël's diepe bewondering voor de Malinese cultuur en tradities. In 1996 bracht hij een tweede album uit, Tchè té mousso té, dat vrij vertaald 'man noch vrouw' betekent. Op het album geeft hij op humoristische wijze commentaar op zijn uiterlijk, dat kennelijk nogal eens tot verwarring en discussie leidt over of hij of zij nu een man of vrouw is. Het moet inderdaad gezegd, Ismaël is een ongewoon knappe jongeman.

De stap naar het grote publiek
Hij toerde door Ivoorkust, Burkina Faso en Mali om het nieuwe album te promoten, waarbij hij een franse producer tegen het lijf liep. Hij werd hierbij uitgenodigd om in Frankrijk een album op te nemen. Op Toubi mixte Ismaël voor het eerst reggae met traditionele Afrikaanse melodieën. In Parijs leert hij ook om gitaar te spelen en in 2004 brengt hij een aantal muzikanten samen om Pharaon op te nemen.

S.O.S.
Inmiddels is er alweer een nieuw album verschenen. S.O.S. is een plaat waar Ismaël Wonder trots op kan zijn. Muzikaal zit het goed in elkaar en de tracks wisselen elkaar qua stijl en sfeer goed af. Ook zijn liefde voor de islam komt duidelijk naar voren in het nummer Ya Allah, dat sterke trekken vertoond van Algerijnse raï. Maar de hoofdmoot is uiteraard geschoeid op reggae-leest. De nummers getuigen van een sterke maatschappelijke betrokkenheid; problemen worden benoemd en kritiek wordt geuit.
Echter, wat zang betreft probeert Ismaël iets te veel zijn grote idool Bob Marley te imiteren met zijn uithalen en snikken. Maar dat kunnen we goed als zijn persoonlijke traditie beschouwen.