De groep was behoorlijk populair en toerde intensief van Mauretanië naar Nigeria en alle andere landen uit de regio. Hysterische fans, vliegen met onveilige vliegtuigen, spelen onder vuur van de zoveelste militaire couppoging; het was allemaal hun deel. Maar niet alleen in Afrika, ook in Engeland, waar ze destijds zelfs Brian Epstein en David Bowie op de gastenlijst hadden staan, was hun muziek populair.
Tot op de dag van vandaag wordt muziek van de Gambiaanse Super Eagles nog regelmatig gespeeld op de vele West-Afrikaanse radiozenders. Hun repertoire bestond uit westerse hitcovers, salsa, rumba, high-life, reggae, jazz en soul.

Terug naar zichzelf
In het begin van de zeventiger jaren besloten de bandleider Badou Jobe en de band’s mede-oprichter Paps Touray het over een andere boeg te gooien en een andere muziekstroming te gaan volgen. Dat wil zeggen, een muziekstroming die meer terug gaat naar hun eigen Afrikaanse wortels. Ze besloten om voortaan alleen nog maar traditionele Manding-muziek te spelen. Toendertijd werd dit soort muziek alleen nog maar geschikt geacht voor bruiloften en partijen en niet voor het grote publiek. Tijdens hun eerste concert in de nieuwe stijl werd hun nieuw ingeslagen weg dan ook niet door het publiek gewaardeerd en werden ze dan ook ontvangen met gejoel en stenen.
Ze hielden echter vast aan hun nieuwe stijl en het duurde nog een aantal jaren voordat men de Afrikaanse klanken van Ifang Bondi, zoals de groep zich inmiddels had genoemd, kon waarderen. Andere groepen, zoals Touré Kunda, Super Diamono en Xalam begonnen er nu ook brood in te zien en schakelden ook over naar de nieuwe, meer authentieke Afrikaanse muziekstijl.

Ook tegenwoordig nog blijft Ifang Bondi vasthouden aan zijn eigen composities, die direct voortvloeien uit de tradities van Gambiaanse griots. Dat dit tot mooie resultaten leidt, is ook nu weer te horen op hun nieuwste cd Gis Gis, dat ’kijk, kijk’ betekent in het wolof. Het is een ronduit fantastische cd geworden. De composities zijn stuk voor stuk bijzonder, internationaal en toch authentiek. Verder werken er een aantal Nederlandse muzikanten mee, die onder andere voor de blaaspartijen zorgen.
Voor het genre is deze groep een absoluut voorbeeld en hun invloed in (vooral) de Senegalese scene is daarbij niet onopgemerkt gebleven.