Om kort te zijn: wel degelijk. En in de tussentijd is de moderne griot heel veel op toernee geweest, de hele wereld rond. Het is eigenlijk bijna onmogelijk om hem gemist te hebben, want hij speelde met zijn band op alle grote wereldmuziek-festivals. Getuige daarvan is de live-registratie Fôly, die een aantal jaren geleden uitkwam.

Habib on tour
Dat was dus eigenlijk de reden waarom het een tijd geduurd heeft voor er weer een nieuwe schijf van hem verscheen: hij was te druk met toeren. De afgelopen jaren waren de grote bladen als Rolling Stone en Vanity Fair magazine lyrisch over Habib. Hij trad zelfs op bij Letterman in zijn talkshow. En dan heb je het gemaakt.
De onlangs verschenen cd Afriki ligt voor een groot deel in lijn van zijn voorgangers. Rustige muziek die het Afrikaanse dorpsleven uitstekend weergeeft. Eigenlijk missen we alleen het zachte geluid van de krekels nog.

Vernieuwend
Op deze cd heeft Habib voorzichtig wat toevoegingen gedaan aan zijn muzikale geluid. Op een aantal nummers laat hij zich vokaal begeleiden door een groep vrouwelijke griots en op een van de laatste tracks door een club kinderen. Dat maakt de muziek van Koité wat veelzijdiger en gevarieerder. Variatie die wat mij betreft wel verfrissend en ook nodig was.
Naar het schijnt heeft Habib met zijn entourage lange tijd in de Ardennen doorgebracht om dit album op te nemen. De cd is namelijk mede-geproduceerd door Contre-Jour Belgium en Putumayo.
Een van de weinige nummers dat in het frans wordt gezongen en daardoor grotere hitpotentie moet hebben is Africa. Het nummer zit goed in elkaar en klinkt ook goed. Afrika heeft hulp gekregen en is op de been geholpen en gehouden. Maar nu is het genoeg, vanaf hier kunnen we het zelf. Waarvan akte.