De nummers zijn zodanig gekozen dat het een goed beeld geeft van in welke richting de Zaïrese muziek zich in de jaren zestig, zeventig en tachtig heeft ontwikkeld. Van het jazz-achtige geluid naar de meer ritmische muziek aan het eind van de zestiger jaren. In de jaren zeventig komen we vervolgens de muziek tegen die we herkennen. Lange nummers die eeuwig lijken door te kabbelen. En belangrijk om te weten is dat Franco geen trendvolger was, maar een trendsetter. Het is aan hem te danken dat deze muziek deze ontwikkelingen heeft doorgemaakt. En muziek uit Congo blijft de popmuziek van Afrika.
Vrijwel onbekend buiten Afrika
De vraagt dringt zich op waarom Franco zo betrekkelijk onbekend was buiten Afrika. Hoe is het mogelijk dat een levende Afrikaanse legende niet op zijn minst zijn schaduw over Europa en Amerika liet vallen? Eigenlijk is het antwoord simpel. Franco had ons niet nodig. Hij was populair genoeg in Afrika en hoefde zich zodoende geen zorgen te maken over wat er buiten het continent gebeurde. Een franstalig artiest moet immers nogal wat werk verzetten om in een engelstalige wereld gehoord te worden. De westerse wereld begon pas van zijn bijzondere muziek te horen toen Franco al min of meer aan het einde van zijn carrière was. In 1989, dit jaar dus twintig jaar geleden, werd hij ziek en stierf.
Nog dit jaar komt het tweede deel van de glimps van de successen van Franco uit.























Francophonic, vol. 1: 1953-1980 – Franco & le T.P.O.K. Jazz























23 november 2011
26 september 2011










