Wat dat betreft was het uitbrengen van Day By Day op dit moment niet echt handig gepland; iedereen is namelijk nog vol van Many Things.
Maar de twee zitten elkaar niet helemaal in de weg. Fela’s oudste zoon Femi Kuti is voortdurend op toernee en naar het schijnt is dat één van de redenen waarom het uitkomen van een nieuw album zo lang heeft geduurd. Maar je kunt daar gerust het leven in het algemeen in Lagos, Nigeria, en tegenwerkingen van hen die de Kuti’s liever het zwijgen opleggen, bij optellen.

Multi-instrumentalist Het schijnt dat Femi zich heeft bekwaamd in het bespelen van veel soorten instrumenten. Hij speelt orgel en verschillende soorten saxofoons en zelfs trompet. Toch is het niet helemaal duidelijk wat hij zelf speelt en wat door andere muzikanten wordt gespeeld. Hoe het ook zij, het klinkt op sommige nummers wat overdreven. Op het album staat een nummer waar het lijkt dat er wel vijf of zes verschillende blazers tegelijk de microfoons belagen. Maar buiten deze buitenproportionele muzikale uitspatting lijkt het alsof de muziek rechtstreeks uit de door papa destijds opgerichte nachtclub The Shrine wordt geblazen. En door deze nadruk op het instrumentale van de muziek heeft Day By Day een veel groter afrobeat-gehalte gekregen dan de studio-voorganger Fight To Win. Maar dat is geen kritiek, Femi was immers altijd al een betere muzikant dan tekstschrijver. En zijn band Positive Force klinkt beter dan ooit.

Bekende thema’s
De dertien titels van deze cd doen van alles met je. Niet alleen is het een geweldige dansplaat geworden, ook zetten de teksten je tot nadenken. Van de pompeuze villa’s van corrupte politici tot de mensonterende levensomstandigheden van het grootste deel van de Nigeriaanse bevolking. De thema’s op dit album zijn er vooral weer om de aandacht te trekken voor hen die het nodig hebben. Maar het is - vooral voor de Kuti’s - toch wel een plat getreden paadje geworden. Het gaat toch eigenlijk altijd weer over hetzelfde.

Zoon van Fela en de strijd
Het is nooit het doel van Femi geweest zijn vaders muziek te immiteren. Hij besloot al meer dan twintig jaar geleden om zijn eigen pad in te slaan. Hij zocht daarbij zijn eigen band bij elkaar en beetje bij beetje creëerde hij zijn eigen stijl. Van afrobeat naar de typische variant van Femi, waarbij meer soul en jazz-nuances aan de oppervlakte komen.
Hij deed veel ervaring op met Amerikaanse muzikanten, maar de beste muziek maakte hij toch in Lagos, in zijn nachtclub. The Shrine is een bekende club in Lagos. Een plaats waar behalve geschiedenis wordt geschreven ook veel populaire en creatieve mensen elkaar ontmoeten. Dit alles uiteraard aangekeken met achterdochtige en waarschijnlijk ook jaloerse ogen van sommige politici en de staat. In het voorjaar van 2007 nog werd de club overvallen door een groep bendeleden met messen en knuppels, zonder enige reden. Er wordt weinig aandacht aan besteed en het wordt al helemaal niet opgelost. Zou het komen omdat Femi overal in de ghetto posters liet ophangen die de terugkeer van electriciteit in dat stadsdeel aankondigden? Of is het omdat de teksten van zijn muziek de mensen teveel oproepen actief te worden tegen de machthebbers? Linksom of rechtsom, afrobeat van de Kuti’s is vooral een kwestie van strijd.

Live
Een groot deel van het repertoire op cd zijn live-registraties. Logisch, want de energie en spontaniteit van de muziek zijn nu eenmaal moeilijk in een studio na te doen. Toch zijn ze er in geslaagd om drie van die live-nummers opnieuw tot een studionummer te verwerken.