Fatoumata mag hier dan voor ons een nieuwe naam zijn, in Afrika geniet ze al jaren van een zekere bekendheid, jong als ze is. Fatou werd geboren in Ivoorkust en was als kind actief in de dansgroep van haar vader. In een poging haar jeugdige eigenzinnigheid enigszins te temperen, stuurden haar ouders haar naar een tante in Bamako. Het bloed kroop waar het niet gaan kon en binnen een paar jaar ontpopte Fatou zich tot een veelbelovende actrice. Zoals zo vaak het geval is bij natuurtalenten in Afrika en gedreven door een traditioneel keurslijf zag haar familie niets in een artistieke loopbaan en vond dat ze moest trouwen.
Ze schikte zich naar haar lot, maar werd in 2002 gevraagd om te komen spelen in het Franse theatergezelschap Royale De Luxe. Uiteraard weigerde haar familie, maar Fatou liep weg en vertrok naar Parijs. Tijdens de optredens met het gezelschap viel haar uitzonderlijke stem op. Ze werd al snel gevraagd om te komen zingen en was te horen op platen van Oumou Sangaré en de Amerikaanse zangeres Dee Dee Bridgewater. Haar vriendin Rokia Traoré spoorde haar aan om ook gitaar te leren spelen. Ook dat streek in tegen de haren van haar familie, want vrouwen horen geen gitaar te spelen. Fatou begin haar eigen muziek te schrijven en concentreerde zich vanaf dat moment op een muzikale carrière.

De stem van een generatie
Enkele jaren geleden nam haar vader haar mee naar de plaats waar haar familie vandaan komt, het bevestigde haar carrièrekeuze. De familie Diawara is een adelijke familie en aangezien het maken van muziek is voorbehouden aan de griotfamilies is het vak voor de Diawara´s uitgesloten. Slechts één persoon per generatie wordt het toegestaan om muziek te maken. Fatou kreeg een microfoon in de handen gestopt en moest zingen. De familie was overtuigd: 'We weten waarom je in deze wereld bent. Jij bent onze stem en je moet blijven zingen tot de volgende generatie. Jouw stem is ouder dan jij, eens was ze in het bezit van een tante van jou en daarvoor weer van anderen.' Met deze officiele goedkeuring stond haar niets meer in de weg en begon ook traditioneel haar zangcarrière.
Door Oumou werd ze bij het Worldcircuit-label geïntroduceerd en was ze ook te horen op het album Africa Express van Gorillaz-voorman Damon Albarn, alsmede de laatste albums van Cheikh Lô, AfroCubism en Orchestre Poly-Rythmo.

De wereldmuziek ontstegen
Het album Fatou telt twaalf tracks en de rode draad daarbij zijn het gitaarspel en de stem van de zangeres. De opener Kanou lijkt de luisteraar mee te nemen over een traag stromende rivier, terwijl Sowa weer een stuk meer uptempo is. Het is een aanklacht tegen het Afrikaanse gebruik om je kinderen door anderen te laten opvoeden en is misschien wel te interpreteren als autobiografisch. 'Voor je je kinderen wegstuurt, kijk ze in de ogen!', aldus Fatoumata.
Bakonoba vertelt een liefdesgeschiedenis die slecht afloopt, terwijl Kèlè meer de politieke kant op gaat en een dringende vraag is aan Afrikaanse en wereld-leiders is om op te houden met oorlogvoeren. Makoun Oumou is een onvervalst griot-nummer en is een eerbetoon aan haar mentor Oumou Sangaré en in feite een sterk pleidooi voor alle vrouwen dat ze zich ten volle mogen ontplooien. Ook bijzonder autobiografisch dus.
Het album is qua sfeer zo gevarieerd, dat er eigenlijk voor ieder wat wils tussen zit. Niet alleen puur Afrikaans dus, maar ook met een meer westerse inslag. Zo is op Sonkolon de Led Zeppelin-bassist John Paul Jones te horen. Fatou ontstijgt daarmee duidelijk het label wereldmuziek en maakt een sterk debuut.