Taarab is de muziek van Swahili-sprekende - meestal islamitische - Oost-Afrikanen en bewoners van eilanden in de Indische Oceaan, met Zanzibar voor de Tanzaniaanse kust als belangrijkste voorbeeld. Maar taarab-muziek is - uiteraard met de nodige nuance-verschillen - eigenlijk in de gehele kuststreek van Oost-Afrika terug te vinden, van Somalië tot Mozambique, maar ook meer landinwaarts, van Burundi en Oeganda tot sommige plaatsen in Congo. Zelfs in de golfstaat Oman wordt taarab-muziek gemaakt.
Dit geeft al aan dat de muziek over een groot, ogenschijnlijk variërend gebied wordt gewaardeerd. Dat is niet zo vreemd, want taarab blijkt een perfecte mengeling van Arabische, Indische en Afrikaanse klanken. Wat vooral aanspreekt binnen het taarab-genre zijn de invloeden van Indische filmmuziek. De in Swahili gezongen teksten, die in feite gedichten zijn, zijn bijzonder belangrijk en de manier van zingen vindt zijn wortels in Arabië en men prefereert de stem van vrouwen. Ritmisch gezien kan een taarab-band absoluut niet zonder op zijn minst drie drummers. Het ritme is overigens meer afhankelijk van het soort taarab dat wordt gespeeld; elke streek heeft feitelijk zijn eigen specifieke geluid. De instrumenten zijn verder vaak Aziatisch van oorsprong en vooral op Zanzibar en in Dar es Salaam worden daar nog Europese instrumenten als viool en cello aan toegevoegd. Je zou kunnen zeggen dat hier taarab door deze instrumenten meer een klassiek-arabische tint heeft. Tegenwoordig wordt er ook gebruik gemaakt van een electronisch instrumentarium.
Speciaal bij bruiloften wordt er taarab gespeeld, waarbij musici de enige mannelijke personen zijn die worden gedoogd. Die bruiloften duren een aantal dagen en er wordt veelvuldig taarab gespeeld tot vroeg in de ochtend. Uit dat bruiloften-circuit komt onder andere Zuhura Swaleh, een ware veteraan in het genre.
Reeds in haar tienerjaren zong Zuhura bij plaatselijke dansgroepen en speelde ze in een Swahili-film. Taarab-liedjes zong ze toen al het liefst. In het midden van de jaren zestig deed ze haar intrede in het bruiloften-circuit in Mombasa en Malindi aan de kust van Kenia. In 1970 begon ze platen op te nemen en begin jaren tachtig kwam haar grote doorbraak en werd ze ook buiten de grenzen bekend. Ze brengt haar meest populaire chakacha-liedjes ten gehore, van begeleiding voorzien door de Maulidi Musical Party uit Mombasa. Deze groep, die tot de meest professionele taarab-bands wordt gerekend, maakt veel gebruik van accordeon, dat enigszins doet denken aan muziek van Madagascar. Haar liedjes zijn sterk van melodie en de ritmische begeleiding is typisch Afrikaans, dat is de reden waarom het nummer Tweta van deze cd er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit steekt. Voor de niet-ingewijden in deze muziek is dit een goede inleiding tot het genre.
Amina is een zangeres uit Mombasa die de nieuwe generatie taarab-sterren vertegenwoordigd. Wanneer je niet zou weten dat het een Afrikaanse is, zou je denken dat we te maken hebben met een flamengo-ster uit Spanje. Heel bijzonder en melodieus, maar het is wel een stijl waarbij je de typische Afrikaanse voorstelling van opzwepende ritmes even uit je hoofd moet zetten.