Was het een opleving van positivisme, een hervinding van een soort van ’nationale identiteit’? Hoe we het ook mogen noemen, feit is dat er na een verscheurende burgeroorlog in Nigeria van 1967 tot 1970 een gouden muzikale periode aanbrak die zijn sporen tot op de dag van vandaag nalaat. Deze tragische periode, waarbij tienduizenden mensen door geweld en honger omkwamen, lijkt te zijn afgesloten door het herstellen van een nationale identiteit. En muziek speelde daarbij een belangrijke rol. Igbo, Edo, Kalabari, het zijn bevolkingsgroepen die stuk voor stuk zwaar hebben geleden, maar allemaal hun eigen inbreng hadden in het muzikale wij-gevoel. Dat horen we ook goed op deze verzamelaar. Verschillende stijlen, maar toch is er iets dat ze allemaal bind.
Jazz-funk en Afro-soul zijn slechts vage en te algemene beschrijvingen van deze vele muzikale stijlen. Daarbij heeft men zich ook laten beïnvloeden door westerse stijlen als rock en soul. Maar eigenlijk ging het niet om Nigeria alleen, want ook in de omringende landen was een muzikale revolutie gaande. Denk aan de makossa in Kameroen, Ghanese highlife en de funky geluiden van bands als Polyrhythmo uit Benin.
Een veelgehoord thema in de muziek uit die periode is het feit dat het Nigeriaanse regime in de zeventiger jaren onderwijs voor iedereen gratis maakte. Het leek het einde van een roerige periode en een reden om ondanks de ellende van een aantal jaren eerder weer vertrouwen te krijgen in de toekomst van de complexe samenleving die Nigeria is.
Ook één van Nigeria’s grootste muzikanten Prince Nico Mbarga zong over dit onderwerpen. Men was zich bewust van het feit dat men door muziek een boodschap kon overbrengen aan een groot publiek. Mbarga’s plaat Aki Special ging maar liefst dertien miljoen keer over de toonbank in West-Afrika. En in de zomer van 1980 was het bekende Sweet Mother nog steeds dé dansplaat in toonaangevende dansgelegenheden in Afrika, maar ook in Europa. Om maar even de populariteit van het genre aan te geven... Zijn muziek heeft veel invloeden van zowel inheemse als westerse muziekstijlen. Zo herkennen wij naast de Panco-dansritmes Congolese gitaarritmes en reggae-basritmes. Na het succes van Sweet Mother stelde Prince Nico een pan-Afrikaanse band samen waarin hij onder andere Tabu Ley Rochereau, Commander Obey en Sunny Adé – de grote sterren van de jaren zeventig en tachtig - eerde.
Prince Nico overleed op 24 juni 1997. Zijn muziek blijft echter onsterfelijk.

Het engelse label Soundway Records is flink aan het graven geweest in het muzikale verleden van Nigeria in de zeventiger jaren. Baas en samensteller Miles Cleret is bijna vijf jaar bezig geweest om op zoek te gaan naar deze tracks. Hij vond zoveel materiaal in studio’s en op markten, dat het meer dan één cd is geworden. En wat dit dubbelalbum nog interessanter maakt is het feit dat het hier om tracks gaat die nog niet eerder op cd zijn uitgebracht. Het betreft dus uniek materiaal, maar het is in geen geval compleet. Het is meer een snapshot van wat ooit op de markt verscheen en sindsdien lijkt te zijn verdwenen...
Binnenkort brengt het label nog een paar andere cd’s op de markt, Nigeria Disco en Nigeria Rock, een soort spinoffs van Nigeria Special. En zoals het funky muziek uit de jaren zeventig betaamd, zijn deze cd’s ook verschenen op vynil...