Een paar maanden geleden schreef ik al over Nigeria Special, een heel bijzondere collectie van muziek die in het Nigeria van de jaren zeventig werd gemaakt. In dezelfde serie heeft het Britse Soundway Records een verzameling uitgebracht die een net iets andere stijl in de Nigeriaanse muziek belicht, zij het miniem. We hebben het over Nigeria Disco Funk Special. Lange meestal instrumentele nummers met de bekende wahwah-gitaar en melodieuze blazers.

Respect
Net als Samy Ben Redjeb van het bijzonder aantrekkelijke African Screaming Contest besteedde het Soundway Records in de persoon van oprichter Miles Cleret veel aandacht aan het samenstellen van deze verzameling. De rechten van de schrijvers en uitvoerenden van de muziek werden goed uitgezocht en dus gerespecteerd.
Nigeria Disco Funk bevat muziek die zoals gezegd vooral is gemaakt na die van de eerste compilatie, namelijk in de tweede helft van de jaren zeventig van de vorige eeuw. In de tijd dat de discotheek enorm populair was, niet in de laatste plaats door het succes van de film Saturday Night Fever maakte men in Afrika muziek die toch wel een stuk spannender klinkt dan van de genoemde film. Het is allemaal net iets vetter en wat mij betreft ook swingender. En natuurlijk kleedde men er zich naar. Het lijkt erop dat het een jongerencultuur is geweest dat zich duidelijk een eigen image aanmat. De plateauzolen van Prince Nico Mbarga zijn bijvoorbeeld hilarisch.
Via deze verzameling bereikt de muziek nu uiteindelijk een veel groter publiek dan ooit het geval was toen het origineel verscheen. De platen verdwenen naar stoffige ruimtes en werden min of meer vergeten. Of toch niet?

Het geluid van Lagos
Het geluid van het uitgaansleven van metropool Lagos is samengevat in negen tracks. Elk van deze tracks is over het algemeen goed geproduceerd, wat je ook wel mag verwachten van een land waar de studio’s beter waren uitgerust dan in andere landen in de regio. Absolute dansvloervullers zijn het, met een groove die niet te stoppen is.
Cleret: ’Ik ben een enorme fan van het eerste album van SJOB Movement, maar ik heb nooit geweten dat ze nog een tweede album hebben gemaakt.’ Toch slaagde Cleret erin om een track van het gezelschap te vinden met de naam Love Affair. En zo zijn er meer bijzondere verrassingen, zoals Bongos Ikwue & The Groovies met You’ve Got to Help Yourself. Het is vier minuten kokende wahwah-gitaren, jazzy trompet en een heerlijk zware bas. Psychedelisch met veel heftige drums en bas is het nummer Lagos City van Asiko Rock Group. T-Fire’s Will of the People heeft een stevige drum, maar geen van de tracks heeft eigenlijk nog het soepele wat we in disco-muziek herkennen. Wat dat betreft is deze Nigeriaanse muziek nog lekker grof en ongepolijst.