Er is geen muziekstijl zo universeel als reggae. En zeker in Afrika, waar zijn sterren van Dakar tot Mogadishu en van Caïro tot Kaapstad worden aanbeden. Maar het is waarschijnlijk voornamelijk te wijten aan de rebelse teksten die bij reggae horen. Kritiek op de politiek en zijn uitwassen, vanuit een rol van de onderdrukte klasse is altijd een de belangrijkste ingrediënten van de reggae geweest, waar het ook gespeeld wordt. En mensen voelen zich erdoor aangesproken.

Afrika als bron
De rasta's winden er geen doekjes om. Terugkeren naar het moederland van Afrika is het uiteindelijke doel van de spirituele tak van reggae. En dan in het bijzonder naar het Afrikaanse paradijs Ethiopië. Maar het zijn vooral de teksten vol kritiek die ervoor zorgen dat het niet zo vreemd is dat de Afrikanen de reggae hebben omarmd. Vooral na de onafhankelijkheid van de meeste Afrikaanse naties, waarbij de kolonisator werd afgewisseld door incompetente tirannen die voornamelijk op eigen gewin uit waren. De meeste reggae-sterren in Afrika zijn luizen in de pels van het heersende regime. Of het nu Thomas Mapfumo is, de Zimbabwaan die in ballingschap in Engeland moet leven of Tiken Jah Fakoly uit Ivoorkust die, vanwege zijn scherpe kritiek op regeringen in eigen land en de omliggende regio, veel landen niet eens meer binnen komt.
Maar terug naar de wortels. Jamaicaanse artiesten Desmond Dekker en Jimmy Cliff werden Afrikaanse favorieten in de jaren zestig, gevolgd door Bob Marley, waarvan de nummers over de Afrikaanse eenheid, bevrijding en zijn concerten in Afrika inspiratie vormden voor alle artiesten op deze cd. Er is een ononderbroken verbinding tussen de culturen van Afrika en Jamaica, iedereen zal inmiddels wel weten hoe dat gekomen is. Afrika heeft het culturele karakter van Jamaica gevoed en het is uiteindelijk weer teruggekomen. Net zoals dat met de rhumba uit Zuid-Amerika is gebeurd. Dat is weer terug geëvolueerd naar de Congolese soukous en ndombolo.

Afrikaanse rasta's
De nummers op deze compilatie zijn gevarieerd, hoewel de verleiding uiteraard groot is om te kiezen uit de grote concentratie van reggae-sterren die voornamelijk uit Ivoorkust komen. Maar er is gekozen voor een aantal artiesten die alleen de ingewijden onder ons zouden kunnen kennen. Muziek dus van Mo' Kalamity & The Wizards van de Kaapverdische Eilanden, Bingui Jaa Jammy uit Burkina Faso, Zoro uit Zuid-Afrika, Nino Galissa uit Guinee-Bissau, Kwame Bediako uit Ghana en de Nigeraan Majek Fashek. Maar ook de track On Veut Se Marier van Ba Cissoko in samenwerking met Tiken Jah, dat we overigens ook terugvinden op het album Electric Griot Land van deze band uit Guinee. En laten we de Ivorianen Serges Kassy en de opener van het album Ismael Isaac vooral niet vergeten.
Mijn aandacht werd vooral getrokken door het nummer Bô Ten Qu'Luta' van de tweede Kaapverdische band One Love Family, dat, alleen al afgaand op de naam van de band, meer de spirituele kant van de reggae opgegaan is. Een bijzonder nummer.

Strijd tegen Aids
Een deel van de opbrengst van dit album zal worden gedoneerd aan HOPEHIV, een organisatie die Afrikaanse kinderen die wees geworden zijn door of lijden onder HIV/Aids, een beter bestaan probeert te geven, voor zover dat mogelijk is. De organisatie begon in april 1993 en sindsdien heeft het label Putumayo World Music al meer dan 1 miljoen dollar gedoneerd aan een scala van internationale liefdadigheidsinstellingen die werkzaam zijn in gebieden waar de muziek van afkomstig is. Reden te meer om dit album op je verlanglijstje te zetten.