Reden voor een feestje
De collectie van het label is in die jaren behoorlijk uitgebreid en je zou kunnen zeggen dat je met alle cd’s alleen al een kast zou kunnen vullen en daarbij toch wel een soort van kenner bent geworden van wat er zich op het gebied van muziek afspeelt in de wereld.
Het meest in het oog springende van de serie is toch wel de vrolijk geillustreerde verpakking van alle cd’s. De hoesjes van de hand van Nicola Heindl zijn eigenlijk al kunstwerkjes op zich en vormen daarmee het duidelijk gezicht van het Putumayo World Music-label. Ze vormen een brug tussen traditionele en moderne aspecten van wereldmuziek.
Het label groeide uit een kledinglijn, opgericht door Dan Storper in 1975 en is onder meer uitgewaaierd naar boeken, koffie, cadeau’s en dus ook muziek. Inmiddels is het bedrijf actief in meer dan honderd landen. De Europese tak Putumayo Europe werd in 2000 opgericht en heeft zijn hoofdkantoor in Hilversum. Goede doelen zijn belangrijk voor het bedrijf en concentreren zich voornamelijk in de landen waarvan we de muziek op de cd’s terugvinden. Een deel van de opbrengsten van de verkoop van de muziek worden gedoneerd aan partners die in de landen actief zijn. Een goede zaak dus, en dat al voor anderhalf decennium.

African Party
De verzameling African Party is een bijzondere cd. Het bevat namelijk tien nummers die een sterke indruk geven van hoe men in Afrika zelf een feest zou organiseren. En gevarieerd ook. Als opener vinden we Sékouba Bambino (Diabaté) uit Guinee, die inmiddels een partime-functie vervuld in de band Africando en vorig jaar hoge ogen gooide met het album Ketukuba, maar die internationale bekendheid verwierf met de plaat Le Destin en enkele jaren geleden eveneens het niet onverdienstelijke album Kassa maakte. Als lid van een gerespecteerde griot-familie nam zijn carrière een hoge vlucht toen hij door de toenmalige president van Guinee Sékou Touré persoonlijk werd benoemd tot leider van het staatsorkest Bembeya Jazz National.
Ook zangeres Maciré Sylla komen we tegen op dit album. En we zouden haar kunnen kennen van de band Fatala, die ooit een cd opnam voor het Real World-label van Peter Gabriel. Hoewel ze dezelfde oorsprong heeft als Sékouba, heeft deze muziek meer een zouk-achtig geluid. Oliver Mtukudzi, lokaal ook wel bekend onder de troetelnaam Tuku levert een leuke bijdrage aan African Party. We herkennen uiteraard het typische jit-geluid uit Zimbabwe, maar over het algemeen vind ik die altijd iets mistroostigs hebben. Zo niet het nummer Kunze Kwadoka, dit is duidelijk een vrolijk feestnummer, het gaat over de liefde.
BoPol Mansiamina uit Congo richtte in de tachtiger jaren de bekende Afro-Franse band Les Quatres Etoilles op. Sinds die tijd werkte hij met een indrukwekkende hoeveelheid verschillende Afrikaanse artiesten samen.
Ik was ook erg verrast toen ik zag dat op de cd ook Les Go de Koteba vertegenwoordigd zijn. Het is een gezelschap dat ik al lang geleden opmerkte op een video-cassette met clips van sterren uit Ivoorkust. Maaté, Awa en Niama begonnen in 1991, daartoe aangezet door de muzikaal leider van de theatergroep L’Ensemble Koteba d’Abidjan Souleymane Koly met het maken van verfrissende, traditionele muziek en daarbij dansen bovendien. Kotéba is meer dan een dans- en muziekschool. Het heeft de studenten in veel gevallen ook leren lezen en schrijven. De laatste jaren zijn de Ivoriaanse schoonheden het lokale circuit meer dan ontgroeid en heeft Niama de groep inmiddels alweer verlaten. Daarvoor kwam de jonge van oorsprong Guinese Alama Kanté in de plaats. Een paar jaar geleden maakten ze een cd die zelfs in Amerika hoge ogen gooide.
In ieder geval bevat African Party een rijke schakering artiesten die uit alle hoeken van het Afrikaanse continent komen. Guinee, Ivoorkust, Congo, Zimbabwe, Zuid-Afrika, Nigeria en Angola. Om maar wat voorbeelden te noemen.

African Dreamland
Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom deze cd het predikaat Putumayo Kids heeft meegekregen. Het is muziek waar iedereen wat mee kan, zowel jong als oud. En dat is eigenlijk niet zo vreemd, als je bedenkt dat Afrikaanse muziek ook het algemeen vrolijk en licht verteerbaar is. Maar misschien is dat het wel: de muziek op African Dreamland werkt kalmerend en zal goed zijn om de slaap te vatten.
Als we aan mooie en rustige melodiëen denken, dan moeten we toch al snel denken aan muziek van het Zuid-Afrikaanse gezelschap Ladysmith Black Mambazo, die in de jaren tachtig wereldwijde bekendheid kregen doordat ze opvallend aanwezig waren op de plaat Graceland van Paul Simon. Het koor, dat werd opgericht en nog steeds geleid door Joseph Shabalala, dankt het eerste deel van hun naam aan het gelijknamige township van KwaZulu-Natal. Maar ook Samite uit Oeganda zingt een acapella-nummer.
Hijas del Sol uit Equatoriaal Guinee ben ik vaak tegengekomen in de cd-bakken, maar ik wist eigenlijk niet wat voor muziek het was. We kunnen nu kennismaken met de muziek van de twee nichtjes afkomstig van het eiland Bioko voor de kust van het Portugees-talige land.
Ook de populaire Malinese griot Habib Koité en zijn band Bamada mogen we niet missen. Al sinds een jaar of tien maken zij muziek die mensen meevoert naar rustige plaatsen buiten het hectische westerse leven van vandaag de dag. Hun laatste album Afriki, maar ook hun eerdere Muso Ko en Ma Ya geven daar meer dan overduidelijk blijk van.
Toumani Diabaté, de meester kora-speler uit Guinee kunnen we uiteraard niet overslaan als het gaat om rustgevende en dromerige muziek. Hij is een geliefd artiest die graag met anderen samenwerkt. Op African Dreamland speelt hij samen met een ander koratalent: Balaké Sissoko. Een instrumentaal nummer, perfect om te dromen over Afrika...

Het moet gezegd dat deze twee verzamelingen me hebben verrast. Men is erin geslaagd steeds dieper in de echte Afrikaanse muziekcultuur te graven. Gefeliciteerd dus, Putumayo. En ga vooral zo door!