Blitz is nu zelf een stem die het opneemt voor de mensen uit zijn geboorteland, maar eigenlijk voor iedereen die bereid is te luisteren. Zijn laatste album Native Sun is zowel een kreet van vreugde als van pijn, die zijn wortels vindt in Accra.

Snelle ontdekking
Na zijn opleiding aan Achimota School in Accra in 2000 was Blitz – zoals hij inmiddels bekend stond – al opgemerkt door de landelijk bekende producer Hammer of The Last Two. Blitz werd gevraagd om naar de studio te komen nadat hij bij hun eerste ontmoeting al acht tracks had opgenomen. Er was geen tijd te verliezen en Hammer kon dus niet wachten om Blitz’ eerste plaat uit te brengen. Niet veel later werd Blitz uitgeroepen als beste nieuwe artiest tijdens de Ghana Music Awards van 2000.
Het jaar erop vertrok hij naar Amerika om te studeren aan de vermaarde Kent State University in Ohio. Tijdens zijn studie ontwikkelde hij zijn talent als een live-artiest. Hij stond dan ook snel in het voorprogramma van zijn held Rakim en bracht in eigen beheer het album Soul Rebel uit in 2004.

Eigen geluid
Afgestudeerd en wel werd het tijd voor zijn tweede album Double Consciousness en verhuisde hij naar New York om zijn droom te verwezenlijken. Hij was op zoek naar een eigen geluid en vormde een band, The Embassy Ensemble, waar door middel van de djembé ook een duidelijke link met zijn afkomst werd gelegd. Na een aantal jaar veel materiaal te hebben opgenomen, ging hij met zijn werk langs de grote platenmaatschappijen. Maar toch besloot hij zijn eigen label op te richten, Embassy MVMT. In 2009 werd hij tot één van de meest veelbelovende artiesten uitgeroepen door Beyond Race Magazine.

Helder en verfrissend
Als rapper is Blitz helder en verfrissend. Of hij nu rapt in het Engels, Twi of een ander West-Afrikaans dialect, het is duidelijk dat er emotie en een doel zit achter zijn teksten, zelfs als we niet begrijpen waar hij het over heeft. Op het gehele album is hij standvastig in zijn boodschap. Op de track Dear Africa komt dat duidelijk naar voren: hij heeft kritiek op het bankwezen en hun betrokkenheid bij veel ellende die zijn continent al decennialang teisteren. Het grootste deel van het album volgt niet het bekende format dat we kennen van de meeste muziek. Het stroomt in zijn eigen tempo, waardoor de luisteraar niet snel door de flow wordt meegetrokken. Een interessant voorbeeld in deze is de track Accra City Blues, dat een lang instrumentaal nummer is waarbij Blitz slechts een aantal zinnen tekst rapt.