Sinds het eerste album Segu Blue heeft Bassekou Kouyaté de wereld kennis laten maken met de ngoni. Zijn pelgrimsreis om dit snaarinstrument aan iedereen te laten horen en zien bracht hem met zijn band naar vele festivals en zalen in de wereld, een vaak uitzinnig publiek achterlatend. Ze wonnen met het album twee BBC 3 Awards, ontvingen overal lovende recensies en zetten wereldwijd fantastische optredens neer.

La Gare de Bamako
Op de achterkant van het album staat de band geposeerd voor het legendarische treinstation van Bamako. Jaren geleden speelde Bassekou daar een van zijn eerste concerten met de legendarische Rail Band. Het lijkt of hij met het poseren voor dit station wil laten zien dat dit voor hem min of meer het begin is geweest van een succesvolle muzikale reis over de wereld, net zoals al vele legendarische Malinezen hier hun carrière waren begonnen. Maar zijn concert hier was in een ander opzicht eveneens legendarisch. Tijdens het optreden sprong Bassekou op met het instrument en begon ermee over het podium te lopen. Het was voor het eerst dat een ngoni-speler het instrument bespeelde alsof het een gitaar was. Het publiek was verbaasd en na het concert barste er zelfs een discussie los over of deze jonge muzikant wel op deze manier het traditionele instrument mocht bespelen. Inmiddels is het meer regel dan uitzondering dat de ngoni met een schouderband wordt bespeeld.

Inventief ngoni-speler
Nadat hij een aantal jaren in een trio had gespeeld ging hij zijn eigen weg, met zijn eigen band. Het doorbreken van traditionele taboes beperkte zich niet tot het staand bespelen van het instrument. Hij ontwikkelde een versie van de ngoni die nog lager klonk dan de ngoni ba (lage ngoni) en voegde een paar extra snaren aan het instrument toe. Zo waren ze samen meer in harmonie en kon er met meer flexibiliteit worden gespeeld. Al snel groeide hij uit tot de ambassadeur van de ngoni en bracht het terug naar waar het hoorde: in het centrum van de Malinese muziek. En sindsdien is het zelfs een heel populair muziekinstrument geworden, Kouyaté wordt minstens eens per week benaderd door jonge muzikanten die ook een ngoni-band willen beginnen.

I Speak Fula
Dit nieuwe album I Speak Fula heeft een geest van openheid en tolerantie. Immers, de muziek van de Malinese griots draait sinds mensenheugenis om het slaan van bruggen tussen mensen. De titeltrack is daar goed voorbeeld van. Het gaat over de relatie tussen Bamana en Fula, twee etnische groepen in Mali. Bassekou is zelf Bamana maar het is voor hem normaal om Fula-muziek te spelen. Hij wil ermee aangeven dat er niets vreemds is aan mengen van verschillende culturele expressies. Het nummer wordt gespeeld in de typische feest-stijl Koreduga. Het is herkenbaar voor iedereen en je hoeft geen Fula te spreken om mee te dansen.

Kasse Mady Diabaté en Vieux Farka Touré
Opvallend aan het album is de stem van Bassekou's vrouw Amy Sacko, die meer dan het vorige album op de voorgrond lijkt te staan. Dat is prettig en maakt de muziek veel levendiger en wat minder instrumentaal. En Bassekou en zijn band hebben meer mensen uitgenodigd om mee te spelen. Zo is er uiteraard Toumani Diabaté, die altijd bereid is om met collega's aan zijn kora-snaren te plukken. Leuk is ook dat oude bekende Kasse Mady Diabaté op het album te horen is, net als Vieux Farka Touré en nog een aantal andere lokale muzikanten.

Voor Bassekou was het een lange reis die begon in Garana, een klein dorp aan de rivier de Niger waar hij opgroeide, naar de provinciehoofdstad Ségou en vandaar naar Mali's hoofdstad Bamako. En nu gaat de reis verder over de rest van de wereld. Hij lijkt met zijn band dezelfde ontwikkeling door te maken als zijn landgenoten Habib Koité & Bamada, die na vijftien jaar nog steeds aan de top staan. Het is het verhaal van hoe een lokale held wereldster kan worden.