De koliko, een tweesnarig tokkelinstrument met een kalebas als klankkast, leerde Atongo Zimba al vroeg bouwen en bespelen. En dat is belangrijk, als je een griot bent. Hij kreeg het dus met de paplepel ingegoten en sindsdien laat het karakteristieke geluid van dit instrument hem niet meer met rust. Volgens muzikant en producent Niels Brouwer – die nauw bij de totstandkoming van deze nieuwe cd betrokken is – dient de nadruk daarbij niet op de muzikale virtuositeit te liggen, maar meer op de toon van de muziek, die stemmingen en gevoelens tot uitdrukking doen komen.
Wat dat betreft is Barefoot in the sand wat ingetogener dan zijn vorige album Savannah breeze. De culturele achtergrond lijkt zich ook te hebben verplaatst van highlife en pop van de kust van Ghana naar traditionele Fra Fra roots van het platteland in het noorden.
Zimba houdt ervan te experimenteren met geluiden en laat zich rijkelijk beïnvloeden door muziek van over de Ghanese grens. Zo horen we Indiase tabla, Curacaose bas, Molukse vokalen naast Nederlandse en Ghanese percussie en gitaar. Voeg daar nog een vleugje hoorn en sax aan toe en er ontstaat een akoestische stoofpot waarvan de smaak op zijn minst verrassend is.
Atongo Zimba ontmoette Niels Brouwer in 2000 in een club in Amsterdam. Zimba speelde er op zijn koliko en er werd een plan opgevat om ooit eens samen een album te maken. Zeven jaar later werd de samenwerking werkelijkheid. Niels zelf verklaart: ’Ik wist dat Atongo de juiste mix wilde vinden met andere muzikanten waarbij hij zijn eigen muziek zonder beperkingen kon blijven maken. We zijn toen op zoek gegaan naar andere geluiden dan het traditionele Afrikaanse geluid die iets konden toevoegen.’ Brouwer kwam als producent op het idee om tablas toe te voegen en dat geluid in combinatie met de koliko bleek goed te werken. Ook verschillende andere subtiele klanken werden in de nummers verwerkt.
Atongo: ’Dit is erg akoestische muziek, het akoestische geluid van de Sahel. Het idee om ook de Indiase tabla en andere klanken toe te voegen geven het een Arabisch, zelfs Noord-Afrikaans gevoel, omdat het dezelfde soort drive heeft. Als je luistert voel je dus een beetje Indisch, een beetje Europees en een beetje Afrikaans. Ik ben er erg blij mee en ik hoop dat het publiek ervan zal genieten.’

De cd heeft op sommige tracks een wat Zuid-Amerikaans smaakje, wat ongetwijfeld komt door de enigszins overheersende gitaarklanken. Gevarieerd is het album wel. Akoestische nummers worden afgewisseld door meer dansbare nummers. Favoriet is wat mij betreft Oor ma’asiga n’kerima, dat me onmiddellijk doet denken aan juju van King Sunny Adé.