Met het uitkomen van dit nieuwe album – dat opgenomen werd in New York en Zuid-Afrika – klimt zij nog wat treden hoger op de ladder van de wereldse popmuziek.
Angélique Kidjo werd geboren in Ouidah, Bénin. Haar moeder leidde een theatergroep en was choreografe. Haar broers speelden gitaar in diverse bands. Het was dan ook niet gek dat Angélique opgroeide met de klanken van Santana, Jimmy Hendrix, James Brown en Earth, Wind and Fire. Wat haar intrigeerde aan de gitaristen Santana en Hendrix was dat zij de gitaar gebruiken als verlengstuk van hun gevoelens, net zoals James Brown dat met zijn stem doet.
Ze speelde bij haar moeder in de groep en later bij haar broers in de band Kidjo Brothers Band.
Parijs
In 1985 verliet zij haar vaderland en vestigde zich in Parijs, waar zij in vijf jaar tijd opklom van achtergrondzange-res naar de leidster van het eigen band. Hier liet ze zich haar zo karakteristieke kapsel aanmeten. Volgens veel journalisten hèt kapsel van de moderne onafhankelijke Afrikaanse vrouw. Volgens cultuurkenners hèt kapsel van de amazones van Dahomey, de geduchte strijdsters uit het koloniale verleden. Voor Angélique is het niets van dit alles en alleen maar praktisch. Het is makkelijk en het is haar handels-merk.
Oremi
Haar muziek is als een kind; het groeit op en ontwikkelt zich. Er moet inderdaad gezegd worden dat in vergelijking met eerdere cd’s haar liedjes alleen maar beter en internationaler zijn gaan klinken.
Het schrijven van de liedjes is als het baren van een kind; soms is het zwaar en doet het pijn, maar als de klus is geklaard is dat snel vergeten. Ze weet dan ook geen favoriet te kiezen uit de verschillende songs. Ze zijn haar allen even dierbaar.
Angélique zingt het liefst in het fon, haar moedertaal, maar ook in het yoruba, engels en frans. Dansnummers worden goed afgewisseld door wat rustiger nummers. Aanrader.
Deze recensie verscheen eerder in de papieren editie van de Nieuwsbrief van Afrika-Stichting de Baobab.
16 september: 























Oremi – Angélique Kidjo












