Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik over een nieuw album van Le Couple Aveugle du Mali schreef. En er is veel gebeurd sindsdien. Amadou & Mariam zijn inmiddels topattractie op menig festival in Europa en Amerika. Attractie, want ik heb de indruk dat het duo zijn populariteit toch vooral te danken heeft aan hun visuele handicap en het aandoenlijke daaromheen en niet om hun spectaculaire optredens. Tenminste, dat is wat ik voor het uitkomen van Welcome to Mali dacht. Het album laat nu een sterker en zelfverzekerder duo zien waarbij er veel meer van henzelf naar boven komt dan voorheen. En dat is goed te horen op de meeste nummers. Veel meer Amadou en Mariam dan bij hun vorige album Dimanche à Bamako, waarbij het vooral Manu Chao leek te zijn die met het duo een album had gemaakt in plaats van andersom.

Le Couple Aveugle du Mali
Sinds dit Dimanche à Bamako zagen een live-album met dubbelzijdige dvd het licht, een aantal verschillende verzamelalbums en een box met het oudere werk. En ze hebben nu natuurlijk veel ervaring opgedaan met optredens over de hele aardbol. In Frankrijk hebben veel van hun platen in de plaatselijke Top 10 gestaan en zijn ze de grote voorbeelden van Afrikaans Frankrijk. Het heeft ook voor een groot gedeelte maken met het feit dat de teksten heel helder zijn, op het simpele af.
Ondanks dat blijf ik er toch bij dat de muziek van Mariam Doumbia en Amadou Bagayogo vroeger - in hun cassette-periode - meer karakter had. Ik denk dat dat komt door het minimalistische van de opnames en de ietwat armoedige kwaliteit, dat kenmerkend is voor de meeste muziek van die oude Afrikaanse cassettes. En ondanks dat, de gitaar en stem van Amadou en Mariam zijn eigenlijk voldoende. Hun composities zijn al melodieus genoeg en behoeven geen verdere opsmuk. Gelukkig vond een platenmaatschappij hetzelfde en werd de eerder genoemde box 1990-1995 L’integrale des années maliennes, bestaande uit vijf cd’s, uitgebracht waarop bijna alles dat op cassette verscheen staat.

Welcome to Mali
Volgens sommigen is de opener Sabali het enige van het album dat blijft hangen. Het is inderdaad een bijzonder nummer en ronduit aandoenlijk. Dat mag dan zo zijn, het lijkt vooral een marketingtruc, want op de eerdergenoemde voorganger staat eenzelfde soort nummer.
Maar er staan veel meer interessante nummers op deze verrassend goede productie.
Er wordt veel samengewerkt met andere artiesten op dit album en van wie Keziah Jones wel de bekendste is. Het nummer Africa maakt wat dat betreft de meeste indruk, waar de vrij onbekende artiest K’naan aan meedoet. I Follow You, een nummer dat voor het grootste gedeelte door Amadou in het engels gezongen wordt, blijft goed hangen. Uiteraard is dat te danken aan de unieke melodie waar Amadou & Mariam een patent op lijken te hebben. Djuru is een track die oorspronkelijk op een van hun eerste cassettes verscheen met de afwijkende titel Kobe Ye Watiye. In deze nieuwe versie is er enerzijds veel versleuteld en opgepoetst, maar anderszijds heeft het nog wel iets van het bijzondere karakter. En gelukkig geldt dat voor het hele album meer dan ooit.