Het gaat goed met Le Couple Aveugle du Mali. Geruchten doen de ronde dat Amadou et Mariam de bestverkopende Afrikaanse artiesten van dit moment in Europa zijn. Na hun eerste succesvolle cd uit de zomer van 1998, waarvan de track Je pense a toi veelvuldig op de Franse televisie te zien was en in de hitparade van het land stond, hebben ze de smaak te pakken gekregen en is er met deze Tje Ni Mousso een zeer goed vervolg gekomen. Als we ook de foto’s in het boekje mogen geloven, hebben de twee niets te klagen. Vooral Amadou is behoorlijk uitgedijd sinds de tijd dat ze nog slechts cassettes maakten, zo moet gezegd. Het boekje is overigens heel mooi vormgegeven in de vorm van de overbekende Afrikaanse kapperborden; handgeschilderde modellen op houten panelen. Het maakt het allemaal een stuk Afrikaanser dan de vorige, waarbij de twee in de sneeuw te zien waren...
De songs op de cd zijn stuk voor stuk nieuwe composities, behalve Fantani, dat een goedgeslaagde remake is van het liedje op hun eerste cassette. Hoewel de twee samen de muziek maken en zingen, blijken ze de liedjes toch voornamelijk apart te schrijven en componeren. Echt veel verschil levert dat niet op, want Amadou en Mariam liggen op vrijwel dezelfde golflengte; Amadou met zijn ’guitare magique’ en hun beider stemmen.
Deze cd is dus wat Malinezer, ook wat klank betreft. De vorige cd werd toch een beetje overspoeld door het internationale instrumentarium dat men had ingeschakeld. Daardoor is hun typische geluid, hun minimalistische sound (gitaar en stem), wat duidelijker uit de verf gekomen. Zoals bij alle muziek van Le Couple is ook de tekst belangrijk. Vaak in het Bambara, maar ook in het Frans gaat het vooral over verdraagzaamheid, eigenwaarde en mensenrechten, omgeven door een stevige laag ’woestijnblues’.
We kunnen zonder meer stellen dat de blues uit Afrika komt, en wel uit Bamako, Mali, aan de oever van de Niger. Of is het nu de Mississippi die door Bamako stroomt?