De muziek straalt nog steeds dezelfde atmosfeer uit als op de cassettes. De kwaliteit en de verzorging zijn nu alleen veel beter. Veel van de nummers die ooit op een van hun cassettes verschenen zijn nu ook op deze cd uitgebracht, maar er zijn ook nieuwe nummers tussen. Zo kunnen we Je pense a toi, Mouna, Pauvre type en C’est la vie als hoogtepunten beschouwen.
De teksten, veelal in het bambara of dogon gezongen, zijn in het cd-boekje in het frans en engels vertaald. Ze gaan vooral over het leven zelf, over de problemen die ze zelf door hun handicap tegengekomen zijn en de toestanden van alledag. C’est la vie.
De ontmoeting
Amadou en Mariam ontmoetten elkaar toen zij samen bij een culturele vereniging van jonge blinde mensen in Bamako zaten. Als zij niet in de buurt was, kon hij niets, wist hij niets. Daarom vroeg hij haar voor altijd bij hem te blijven. En dat deed ze. Sinds die dag hebben ze samen veel gereisd en traden ze op waar de weg hen bracht. Nog steeds hand in hand schrijven en composeren ze hun liedjes.
Het avontuur begon in Bamako en daar is waar ze nu nog wonen, samen met hun drie kinderen Brehima, Samou en Kadiatou. En de weg nam hen mee, zoals hun lot, van Burkina Faso naar Ivoorkust, waar zij de tot nu toe bekende vijf cassettes opnamen in vijf jaar tijd. Ze werden bekend in heel francofoon West-Afrika en als Le Couple Aveugle du Mali reisden ze van land naar land en van concert naar concert.
Zo kwamen ze dus na een aantal jaren uiteindelijk in Engeland en Frankrijk terecht, waar ze deze mooie cd opnamen. Het is een absolute aanwinst voor de liefhebber van echte Malinese muziek uit het hart.
Deze recensie verscheen eerder in de papieren editie van de Nieuwsbrief van Afrika-Stichting de Baobab.






















Sou Ni Tilé – Amadou & Mariam


































































23 november 2011
26 september 2011










